
ساده بود خندیدن
امروز زیاد خندیدم!
امروز همه بودند.
پدرم و مادرم
برادر زادهام با پدر و مادرش
برادرهای دیگرم؛ همه بودند.
من هم بودم.
اما نه آن تصویری که آینه به من معرفی میکند
دیگری بود!
شخصی که تمامِ تلاشش خوش گذشتن به من بود
قطعا من نبود!
شاید الان هم اوست که مینویسد.
چه شد که آمد؟
چه دلیلی داشت که قبلاًها نبود!
الان که حروف را
مقابلم درحال تایپ کردن میبینم
سرم درد میکند
دوست ندارم که بنویسم!
اما او میخواهد تا چیزی را به من نشان دهد.
چون بی دلیل بر روی موضوعی پافشاری نمیکند!
هرچه در متن میگردم
هیچ آرایهی ادبیِ خاصی پیدا نمیکنم!
سخت است با این سردرد
گشتن.
پس نمیگردم.
صبر میکنم
تا فردا خودش نشانه ها را نشانم دهد!

سخت است صبر کردن
اما صبر میکنم!