دلم نمیخواست اما شد. آنقدر در توصیههای دوستانهاش اصرار کرد تا نتوانستم جلوی خود را بگیرم و آن حرفی که نباید بزنم را زدم.
تا جایی که به یاد دارم، هیچوقت پیش نیامده بود که مستقیم در روی کسی بایستم و بگویم بس است دیگر، لطفاً دهانت را ببند، خفه شو. البته اگر بشود خانواده را فاکتور گرفت. گمان این یکی طبیعیست و جزو آمار به حساب نمیآید! هیچوقت حتی در حالهای خیلی خرابم نیز با حرفهایم کسی را نمیرنجاندم؛ چه نیتش خیر باشد و چه مستقیم بخواهد دِقّدلیهایش را روی من خالی کند. بحث فروتنی و پختگی هم نیست. کلا دوست ندارم بعد از اینکه چند قدم از یکدیگر دور شدیم، به من که فکر کرد، چهرهاش درهم برود. شاید چون خودم طعم تنهایی را چشیدهام. شاید این و شاید تجربه کردنِ نیش و کنایههایی که چطور روزها و شبهایم سیاه میکرد. نمیدانم شاید هم هیچکدام از اینها نباشد شاید ذات من اینگونه است و شاید هم میترسم مستقیم جواب طرف مقابلم را بدهم که دست از سرم بردارد. نمیدانم. اکنون حواسم آنقدر سرجایش نیست که بتوانم نقش خود را درآورم؛ تنها میدانم که آن زبانبسته در یک زمان نامناسب و در یک موقعیت نامناسب سر راه من سبز شد و باعث شد تا من برای اولینبار دست به یک همچین کاری بزنم. این روزها، روزهای کارهای اولینم است و بَدا به حال آنهایی که تَرکشِ این کارها بهشان میخورد. روزهاییست که توصیه و همفکری کسی در گوشم فرو نمیرود. درواقع حوصلهی هیچکس را ندارم و زیاد بیرون را نمیبینم و از آدمها فراریام؛ مگر کسی که برای یک صحبتِ بیربط سراغم را بگیرد تا...
این روزها، روزهاییست که خیلی از قوانین را زیر پا میگذارم؛ قوانینی که برای یک زندگیِ خندهدار لازم است. این روزها بدجور در لاک تنهاییام فرو رفتهام و سعی میکنم با کسی حرف نزنم چون میدانم هر آن ممکن است به او بیاحترامی کنم و همان چند نفر به اصطلاح دوست را هم که دارم، از دست بدهم. این روزها همه میخواهند حالِ خوبشان را با من تقسیم کنند و من نمیدانم چرا دودَستی به این حالتم چسبیدهام.
خلاصه که دوست خوبم، من را ببخش. قبل از ملاقات با تو، حالم خوب نبود و تو نیتت کمک بود ولی نشد دیگر... شاید وقت نشود سراغت را بگیرم و حضوری ازت دلجویی کنم، همینجا مینویسم بلکه... من را ببخش که جز اینجا، جای دیگری بلد نیستم حرفهایم را شمرده و با آرامش بزنم. چه کنم، هرکس یک جور است، من نیز... اگر روزی، جایی، قبل از این، حالِ خوبی را با هم تجربه کردهایم، همان را از من در ذهنت نگاهدار؛ من آنَم؛ چیزی که میخواستم باشم!