اول یک آواست که در سرم میپیچد. ذهنم تحریک میشود و حواسم را از داستانی که از قبل به آن مشغول بودم پرت میکند اما آنقدر قوی نیست که احساسم به آن تن دهد پس لبخندی گوشهی لبم مینشیند و وزنهای به گردنم انداخته و نگاهم را که قبل از آن داشت ستارههای آسمانِ ساعتِ هشت و نیمِ شب را میشمرد، به زمین میدوزد. زیپ شلوارم را بالا میکشم، زیرپوشم را زیر کمرِ شلوارم فرو کرده و تیشرتم را روی آن میکشم و موقعیت را ترک میکنم.
زبانم اما دلش برای یک تفریحِ متفاوت تنگ شده؛ اینطور میشود که دوباره سربهسر ذهنم میگذارد و واژهای از همان آوای قبلی که شکستخورده و به انتهای مصراعِ اول نرسید، انتخاب کرده و در دهانم جای میدهد!
در حرکتِ رو به جلویم، پلهای روبرویم سبز میشود. ارتفاعش آنقدری نیست که از حفظ، بدون نگاه کردن، پا برروی آن بگذارم پس سرم بالا میگیرم و سطح صاف آن را چک میکنم و کف پای راستم را با آن مماس میکنم.
هوا نه سرد است و نه گرم؛ طوریکه آدم بین انتخاب کردن لباسِ گرم، دچار تردید میشود با اینحال، من با یک تیشرت، از مغازه بیرون زدهام! آسمانِ شب، بالای سرم؛ پارک با درختان بلندقامتش پست سرم و آدمها و ماشینها، همراه با نورها و سروصدایشان، روبرویم!
از روی پلهی چهارم، قدم بر پنجمی میگذارم و سراشیبیِ پلهها برای رسیدن به پیادهرو، مقابلم قرار گرفته. لَرزی بر تنم میافتد و حواسم به عابران پیادهایست که از روبرو و پشت سر، به من نزدیک میشوند که راجعبه من چه فکری میکنند! نوک زانوهایم سرما را احساس میکند با اینحال من آنقدرها که باید، توجهی به این اتفاقاتِ زمینی نمیکنم زیرا نقشهی ذهنم گرفته و احساسم را موفق به تحریک شدن کرده و درنتیجه، عواطفم را وادار به پیگیری جدیِ آوای قدرتمندی که ظاهراً قرار بوده در مسیر عبورش، سَری هم به من بزند و برود کرده و من دیگر در آنجا نیستم!
خلاف عادت همیشگیام، گاهی سرم را بالا میآورم و آدمها را برانداز میکنم: از عابران پیاده بگیر تا سرنشینان ماشینها! تصوری که من از قضاوت آدمها در سرم داشتهام، پررنگ شده و درنتیجه با سرعت بخشیدن به قدمهایم، تلاش میکنم تا زودتر به مغازه برسم که نگویند فلانی احتمالا مست است یا نشعه که در زمستان، با تیشرت، قدم میزند!
اینها تماماً، بخشی از جریاناتیست که درونم پَرسه میزنند، بخش دیگر درگیریهایی که درحال به کنترل درآوردن من هستند که اتفاقا اصل ماجرا نیز هست، داستانهای پیگیری همان آوای اولیه است! قدمهایی ریز و درشت، با سَری در رفت و آمد به زمین و نگاه آدمها، موسیقی زمینهی ترانهایست که اکنون دارم بلند بلند بر زبان میآورم: « حس خوبیه... ببینی یه نفر واسه انتخاب تو مصممِ... دستتو بگیره و بهت بگه موندنش کنار تو مسلّمِ... حس خوبیه... »
کسی که نیست تا دستش را محکم بچسبم و نیاز انسانیام را با او ارضا کنم پس به اویی که رفته و کسانی میشد جای او را بگیرند و نتوانستند و یا کسانی که هنوز باهشان وارد رابطه نشدهام و در غروری توخالی از این بابت که آنها لایق بودنِ با من نیستند، با سینهای سِتَبر، ازشان سبقت میگیرم و... همهاش یک تصور، آن را زیر لب میخوانم و تکرار میکنم و در این فکرم که وقتی به مغازه رسیدم، بلوتوثم را به اسپیکر وصل کرده و این ترانه را تا جایی که جا دارد، گوش کرده و خلأم را با آن پر کنم... خود میدانم که دلیل من از این تنهایی، هرچه که باشد، به هرحال من به وجودِ کسی نیاز دارم!