ایدهی تمرین از امیرعلی، عضو نوجوان و خلاق ت رنج بود. که اتفاقا خودش صاحب یک گروه تلگرامی هست که هرروز فعالیتهای ادبی مختص به خودش رو داره!
روزی روزگاری ایران
روزی روزگاری همهی دنیای من خونهی ویلاییِ پدریِ پدرمون توی کوچهی امام خمینی بیست بود. همهی دنیای من دفتر مشقِ صد برگ و مداد مشکیام بود که تهش جویده شده بود و انشاهایی که از قبل توی ذهنم نوشته شده بود و تنها کافی بود که قلمم روی کاغذ سر بخورده
روزی روزگاری همهی دنیای من تلویزیون رنگیای بود که تازه خریده بودیم و کارتونهای تام و جری و برهی ناقلا و صفهای طولانی مدرسه که ترس، موظفم کرده بود سر موقع توش حاضر بشم.
روزی روزگاری همهی دنیای من، گل کوچیک با بچههای محل، توی ساعتهایی که بود که اولین فریاد ما، قطعا فحشی از جانب بزرگترهامان بود. هندوانه های قرمزِ شِکری بود، با دستهای کثیف و پشت دستهای مامان.
روزی روزگاری، نه اینکه از بزرگ شدن بترسم اما به آن بیمیل هم نبودم.
یادم میآید که انروزها دغدغهای نداشتم. برعکسِ امروز. دنیای من به انتهای قلبم راه داشت که ته نداشت، برعکسِ
امروز.