همونجا که رفت، دقیقا همونجا، دنیا براش تموم شد؛ دنیاش تموم شد؛ همونجا که ما با دنیامون کلنجار می‌رفتیم. برای اون، دنیا تموم شده بود. در این لحظه، تنها چیزی که به ذهنش رسید این بود که بره سراغ یه کلنگ و شروع کنه به خراب کردنِ هرچی که جلوی چشماش هستن. صاف سر جایش وایستاد و دست به کار شد. با این کار، بینِ اون و فردا، فاصله‌ای افتاد. از اون روز به بعد، دیروز رو برای زندگی کردن انتخاب کرد و هیچوقت برنگشت. هر از چندگاهی که هوسِ آینده به سرش میزد؛ هر وقت دلش برای روزهایی که میشد اتفاق بیفتن ولی نیفتادن، تنگ میشد؛ اونموق این فاصله رو عمیق‌تر میکرد و با هر هوس، به این کارش بیشتر تاکید میکرد.
کم کم تصمیم گرفت تا گم بشه. تصمیم گرفت تا از نگاه آدمها دوری کنه. تصمیم گرفت بره و با آینه‌ها خداحافظی کنه. تصمیم گرفت... وقتی درحالِ گرفتنِ این تصمیم‌ها بود، تنها بود و این تنها بودن هم از تصمیم‌های خودش بود؛ البته بعد ازینکه مجبور شد بدون هیچ دیدگاه و حکمِ منطقی‌ای، تنهایی رو انتخاب کنه. همونجا که _اون_ رفت؛ دقیقاً همونجا.
کم کم به دسته‌ی رنگهای تیره‌ی جعبه‌ی مدادهای رنگه‌اش پیوست. خاکستری، همون که شاعر میگه رنگ واقعیت! اون بعد از اینکه به محاکمه تن داد، واقعیتِ زندگی رو جور دیگه‌ای برای خودش تعریف کرد. یه شکلِ جدید از واقعیت. براش اهمیتی نداشت که این کار، آدمهای دور و برش رو اذیت کنه. این هم از تصمیم‌های بعد از محاکمه شدنش بود.
اون بود و محدوه‌ای محدود از یک فضای مشخص که فقط خودش بود و خودش. اون کم کم به این داستان تن داد و جالبتر از اون، اینکه از این بابت ابرازِ رضایت هم کرد. دوروبری‌هاش هم اون رو به همین شکل قبول کردن؛ با بویی ترکیب شده از سیگار و ناامیدی.
برای فراموش کردن گذشته‌ای که خیلی چیزها، باعث چسبیدنش به زندگی می‌شدن، واسطه‌ای لازم بود؛ برای خواب کردنِ حافظه‌ی همیشه-بیدارش. بدونِ حاشیه، بدونِ تشریفات، به ناچار معتاد شد.
...روزی، سوپوری که صبحِ علی‌الطلوع، سرش گرم کار خودش بود، تو گرم و میش، سنگینیِ نامتعارفی رو روی پلاستیک‌های زباله، داخل سطل آشغال احساس کرد. کوچه‌ی هشتم، تنها یه سطل آشغال داشت که از قضا اون هم زیر پنجره‌ی آپارتمانی از مجتمع مسکونی ساحل بود.
