با لحنی غصهدار گفت: « از خدا میخوام تو اون دنیا حالش خوب باشه... این دنیا که خِیری از زندگیش ندید... »
با شنیدنش، برام سوال پیش اومد که تو اون دنیا ( اگه هست ) همینیِ که الان هست؟ منظورم، تو اون دنیا که این جسمش همراهش نیست، باز هم همین احساسات و افکار رو داره؟ راهِ ارتباطیشون تو این دنیا، نسبتِ خونیشون بود؛ اونجا چطوری با هم ارتباط میگیرن؟ اینهمه فاصله رو چطوری طی میکنن تا آسمون؟ آخه شنیدم که اکثرِ مذاهب به توافق، میگن که اون دنیا، تو آسمونهاست. منظوررشون از آسمون، کجاست دقیقا؟ چون وقتی از بالا، از اتمسفر به این پایینها نگاه کنی، همش آسمونه تا... جایی که یه سطح تقریبا هموار دیده میشه؛ یعنی کفِ زمین. ما وقتی سرپا وایمیستیم یا حتی دراز میکشیم، بالاتر از سطح زمین قرار میگیریم؛ یعنی یجورایی ما هم تو آسمون هستیم؛ البته تا حدودی! حالا، سوال اینجاست: منظور از آسمون، میتونه همین اطرافِ ما، جایی که در دسترس هست، باشه؟ یعنی اونهایی که بینِ ما نیستن و به اون بالاها سفر کردن، یه جاهایی همین اطرافِ ما هستن؟
اینها یه سری کنجکاوی هست که به شکلِ مجموعهی کلماتی منظم کنار هم چیده شدن؛ صرفاً همین و نه به منظوری بیشتر! عجیب بود برام. از قدیم ندیمها، بوده و احتمالا تا نویسندههای بعد از من هم ادامه داشته باشه! با این حال، وقتی این کلمات از دهنِ عباس درمیومد، واضح احساس میکردم که اون، به فاصلهی یه متری، کنارم روی صندلی نشسته اما تنها، جسمی از اون رو میدیدم که مدتیِ میشناسمش؛ ولی درواقع کسی دیگه کنارم بود. خودش کجاها بود رو بیخبرم. حالا از این سوال بگذریم، تو اون لحظه، خودم چجوری و با چه زاویهای بهش نگاه میکردم که اون رو اونجا نمیدیدم؟ همون عباسی رو که از نیم ساعت پیش باهم بودیم و من فقط عباس رو میدیدم؟
داستان چی بود؟