اون خوب بود. تو هم هستی. فقط نتونستین با هم کنار بیاین. یعنی اون نتونست باهات ادامه بده. آره خب، هردوتایی‌تون اشتباهاتی کردین. اصلا شاید مالِ اون بیشتر از تو باشه. فکر نکنم خودشم خلافِ اینو گفته باشه؛ گفته؟ همون... میگم که! هیچکی که خوبه مطلق نیست. نَعوذُبالله پیامبر-زاده که نیست _ یم! _
آره، فقط آبتون باهم تو یه جوی نرفت. یعنی بیشتر از این تواناییش رو نداشت؛ شایدم نداشتی! چمیدونی؟ چرا تو خودت رو مقصر ندونی ها!؟
...ببین، درسته، اولش هردوتون بهم قول دادیم که تا تهش باهم بمونین ولی... خب... آدَمین دیگه! هیچکی که از فردای خودش خبر نداره، داره؟ ندارن که. الان اینو میگم شاید بخندی. البته این برداشتِ شخصیِ منِ ها، دال بر درست بودنش نیست. من میگم شاید اون روزهای اول آشناییتون، از سرِ احساسات و فورانِ هیجانات که... _ البته خیلیش هم به خاطر جنس مخالف بودنش هست؛ حالا شاید این وسط برای تو نسبت به اون بیشتر باشه؛ ولی خب... این فرضیه صددرصد هم نیست. تجربه اینجوری نشون داده _ قول و قرارهای زیادی باهم گذاشتین که چنین میکنم و چنان و در مقابل پاسخی که دریافت می‌کنی هم از این قاعده مستثنی نیست و عکس‌العمل‌های خاص به خودش رو نشون میده و... ببین اینها اشتباه نیست ها! الان با خودت فکر نکنی که آره « ما چقدر تو اشتباه بودیم. همه‌ی تصمیماتمون بر حسب احساسات بوده... و خوشبحال بقیه که... » نه! برای نود و نه و نود و نه صدمِ درصد، همینجوری بوده و بعد از تجربه‌های تلخ، به نتیجه‌های معقول رسیدن. اون عشق‌های عاقلانه‌ی شریعتی رو بنداز کنار و بخاطرش خودتو سرزنش نکن.
اون رفت و شانسِ ساختنِ یه آینده‌ی رنگی رو از هردوتون گرفت. شاید اون رنگ، رنگی نبوده که اون می‌خواسته. شاید توی یکی از کلافگی‌هات، رنگِ مورد علاقشو جای دیگه‌ای دیده و این یه واقعیت، حقیقت یا... یا هرچیزه دیگه‌ای که تو دوسداری اسمشو بذاری، طبقه‌بندی میشه. آره. اون رفت و به تو فهموند که بدون اون هم زنده می‌مونی. نه، ببین باز داری برمی‌گردی سرِ خونه‌ی اول! شما آدم بودین و یه زمانی تمامِ دنیا رو تو چشمای همدیگه دیدین و این قابل احترامه! باور کن، برای هرکی نباشه، برای من یکی هست! ولی آدما بزرگ میشن و دنیاشون هم... طوری که تو دیگه توی اون دنیا، دیده نمیشی. حالا سرعته رشدِ دنیای اونا زیاده یا تو کُندی... جوابیِ که اونایی که موندن و سوختن و ساختن، یخورده توضیح دادنش رو سخت کردن. ولی اینم بگم، همه‌ی اونایی که موندن هم از این تصمیم، صددرصد راضی نیستن و تصورِ رفتن، خیلی از جاها، مثل یه ابر، توی روزهای تاریکِ رابطه، روی سرِشون سایه انداخته.
حرف واسه گفتن زیاد هست ولی چیزی که الان میخوام بگم اینِ که، تو الان تنهایی و کسی توی زندگیت نیست. میخوای قبولش کن، میخوای نکن ولی چه بهتره که این کار رو بکنی. دست از جنگیدن برداری. اینکه هرروز با توهمی از بودنش، ساعت‌های عمرت رو _ که می‌تونه قشنگتر بگذره _ خراب نکنی و دوروبریات رو ببینی و بهشون فرصت بدی تا اونام سهمشون رو از خنده‌های تو بردارن. چه ایرادی داره؟ چی میشه کسایی که یه عمر، برای اینکه آب توی دلت تکون نخوره، درمقابلِ بهونه‌های بچگانه‌ی تو سکوت کردن و یه چروک به پیشونی‌شون اضافه شد. اینجوری راحت‌تر هم اَزش می‌گذری. شاید... شاید و باز هم میگم شاید، با باز گذاشتنه درهای دلت، اجازه‌ی ورودِ یه شخصِ تازه رو به زندگیت دادی و از قضا، اون آدم، خوب جاخوش کرد... و تو به هوای همون لذتی که از حضورِ این تازه‌وارد بردی، فیلم‌های رنگ و رو رفته‌ی قدیمی رو دور انداختی و... اجازه دادی تا اون هم شخصِ تازه‌ی زندگیِ یه آدمِ دیگه بشه.
چه سخته این تفکر و چقدر شیرین. چه خوبه که از مقابل نگاهِ هر عابر پیاده‌ای که رد میشی، خودت رو موظف بدونی که بهش یه لبخند هدیه بدی؛ مثل پسربچه‌ای که امروز چشمک زدم و میدونم که اون حتما دلیلِ این کار من رو فهمید و شاید انرژی مثبتی که اون _ بی‌دریغ _ برام فرستاده، عامل این حجم از احساسِ خوب بوده؛ توی شرایطی که بهونه‌هام برای خرابکاری، بیشتر از کار خوب بوده.
