این متن ممکنه شامل محتوایی تلخ و زَننده باشه. پس ادامه دادنش رو به عهدهی خودتون میذارم:
« مثل همهی آدمها، مخصوصا مردها، وسطِ خیابون دسشوییش گرفت و جایی نبود تا به صورتی مودبانه خودش رو خالی کنه. راجبه این « مودبانه بودن » چند دقیقهای فکر کرد؛ احساس میکرد این کار از گزینههای تغییرِ ولی از جایی که همهی آقایون درجریاناند، این امر به صورتِ طبیعیاش از لذتِ متفاوتی برخورداره ؛ از قضا این لذت، زیرِ دندونِ اون هم رفته بود. پس با نهایتِ سرعتی که داشت، از گزینههای روی میز، مسیر پارک رو انتخاب کرد. هندزفری رو به گوشهاش زد. یه موزیکِ بِیسدار پخش کرد. دستهاش رو تو جیبِ هودیاش فرو کرد و راهی شد. رفت و رفت و رفت تا رسید به همونجایی که قبلترها، بارها نیازش رو برآورده میکرد. زیپِ شلوارِ جینِاش رو باز کرد. قبل از اون، دست به سَگکِ کمربندش برده بود. تقریبا آمادهی انجامِ منظورش بود. برای اطمینان، اطرافش رو چک کرد. کسی نبود. برای دومین بار در طیِ یه ساعتِ گذشته، از سرما تشکر کرد. اولین بار وقتی بود که پاش رو داخل پارک گذاشته و از شلوغیِ خیابون، به محیطِ همیشه آروم کنندهی پارک پناه آورده بود. سرمایِ حبس شده لابلای درختها، ناخواسته حالش رو جا آورد. حالا که خالی بودنِ پارک از آدمها رو و در نتیجه آسون شدنِ تصمیمش رو دیده بود، لازم بود که دومین تشکر رو هم بکنه. موزیک با بالاترین وُلومِ ممکن درحال پخش بود. قبلترها، اینجور مواقع صداش رو قطع یا اقلا کم میکرد ولی اینبار ترجیح داد نکنه. احتمالا یا حالش خیلی خوب بود و یا... لابد میگید خیلی بد؛ خودمم دقیقش رو نمیدونم. بهرحال تا اومد کارش رو بکنه، با صحنهای مواجه شد که همهی برنامههاش رو بهم ریخت: صدای یه خِش خِش. اون هم مثل منِ خواننده، اولش فکر کرد شاید گربهای چیزی باشه اما هرچی سَر چرخوند، صدای گربه یا همچین چیزی به گوشش نرسید و تاریکیِ ساعتِ پنج و نیمِ عصر، این اجازه رو بهش نداد تا با چشمهای مسلح، اطراف رو برانداز کنه. ترس بَرِشداشته بود و با کلی کصافتکاری، با زیپ و کمربندی باز، درحالِ ترکِ صحنه بود که چیزی شبیه به یه دست، با نهایتِ زوری که داشت، مچِ پاش رو از پشت سر گرفت و مانعِش شد. کاملا واضح بود که تو اون صحنه از مرد بودنِ خودش پشیمون شده بود. »