یکم تمرین ؛)

دوستای گلم سلام. باز قصد دارم شما رو هم درگیر ماجرای نوشتن خودم بکنم! این تمرینی هست که فردا تو انجمن قرار راجبش مطلب بنویسیم. برای همون به ذهنم رسید که بیام و یه شب قبل با شما هم درمیون بذارمش تا اگه دوسداشتین، به سلیقه‌ی خودتون ادامه بدین و به آدرس تلگرام یا ایمیل برام بفرستید تا فرداشب با متن خودم، به عنوان پست اینجا بذارمش. به هرحال شما هم عضوی از خانواده‌ی ویرگولی من هستید و خوشحال میشم که تو چالش‌های این راه همراهیم کنید.
مخلصیم ?

? تمرین داستان‌نویسی برای شنبه?

حالا دیگر خورشید آخرین لحظات خود در آسمان سرد پاییز را سپری می‌کرد. مردها داشتند به آخرین جملات خود می‌رسیدند. یکی یکی به جنب و جوش افتاده بودند، استکان چای را پس می‌زدند، سیگار خود را خاموش می کردند و برمی‌خواستند به مرتب کردن لباس‌هایشان. آخرین جمله را آقای دبیرخانی گفته بود. یک دقیقه‌ای بود که سکوت تمام پذیرایی را فراگرفته بود. آقای نعمتی و دبیرخانی خداحافظی کردند و با هم رفتند. آقای جم تنهایی خداحافظی کرد و دقایقی بعد از آن‌ها خانه را ترک کرد. در این مدت اسد ساکت کنار فیروز نشسته بود و سرش را پایین انداخته بود. توی خودش بود و با قوطی کبریت بازی می‌کرد. وقتی همه رفتند اسد و فیروز آرام‌تر و بدون این که سیگاری دود کنند یا درخواست چای کنند به صحبت‌هایشان ادامه دادند. منیر به خود جرأتی داد، چادرش را سرش نکرد و از آشپزخانه بیرون آمد. بدون اینکه به اسد نگاه مستقیم بیندازد حواسش به رفتارهای او بود. خود را مشغول جمع کردن استکان‌ها و زیرسیگاری‌ها نشان می‌داد با لحنی که کمی هیجان در خود داشت رو به فیروز گفت:
- «فیروزخان چایی بیارم؟»
فیروز مِن و مِنی و گفت:
- «نه نمی‌خواد!»
اسد همچنان سرش به قوطی کبریت گرم بود. دقایقی بعد اسد هم از فیروز خداحافظی کرد. منیر از پشت پنجره رفتن او را تماشا می‌کرد. حالا قلبش تندتر می زد. اسد از میان درخت های توی حیاط می‌رفت و دورتر و دورتر می‌شد و هرچه درب حیاط نزدیک‌تر می‌شد قلب منیر هم خفه‌تر می‌تپید. خورشید توی آسمان نبود، هوا کمی تاریک‌تر شده بود و سوز پاییز خود را بیشتر به رخ می‌کشید. صدای محکم درب حیاط منیر را به خود آورد. ...


? این پاراگراف رو به عنوان شروع یک داستان کوتاه استفاده کنید و داستان رو لااقل ۱۵۰۰ کلمه ادامه بدید.
? توجه کنید که به متن و تم وفادار باشید.