✓ ادامه‌ی پست دیشب!
فیروز دیگر شورَش را درآورده بود و تنها کسی که می‌توانست جلوی او دربیاید، از انجام این کار شانه خالی می‌کرد. همه صدایشان درآمده بود. معلوم بود که هیچکس دیگر تمایلی به ادامه‌ی این داستان را برای حتی یک ماه دیگر ندارد. کشتی‌ای که دانه به دانه‌ی اَلوارش را با جان کندن سَرهم کرده بودند، چیزی تا غرق شدن فاصله نداشت. همگی هر تلاشی که می‌توانست کرده بود و حالا زمانِ جواب پس دادن بود؛ حال آنکه شخصِ پاسخگو، حرفی برای گفتن نداشت.
آن جمعِ دوستانه‌ی پنج‌‌نفره، چند سال بود که هریک از اعضای آن، هر تفریح و خنده‌ای را برای خود قدغن کرده بود. همه، هرچیزی که در چنته داشت، رو کرده بود. یکی زمین‌های شهرستان که تنها ارثیه‌ی خانوادگیش بود را فروخته بود. یکی ماشین زیر پایش را؛ حتی کار به جایی رسیده بود که حلقه‌ی ازدواجشان را برای سرپا نگه داشتن شرکت فروخته بودند، به امید که بلاخره خورشیدِ آسمانِ ابریِ آنها نیز روزی طلوع خواهد کرد. هیچکس مدیریت را زیر سوال نبرده بود. زیرا آنها پیش از آنکه همکار باشند، پنج دوست بودند که بهترین لحظات زندگیشان را در کنار یکدیگر سپری کرده بودند. در این رابطه، پنج خانواده، درگیر شده بود. یک اجتماع کوچک، که به اصطلاح با یکدیگر نَدار بودند؛ تنها به یک دلیل؛ اعتماد و حال زمانی رسیده بود که این اعتماد داشت زیر سوال می‌رفت و صدای اعتراض، از گوشه و کنار این اجتماع به گوش می‌رسید. هرکس برای این ازخودگذشتگی، بَهایی می‌خواست. می‌خواست که مطمئن شود این اعتماد، اشتباه نبوده است و سنگینیِ این پاسخ، شدیدا از جانب شخصی که آنها به توافق، به عنوان مدیریت بهش رای داده بودند احساس می‌شد.
آن شخص ترسیده بود و هیچکس نظریه‌ای برای حل این معما نداشت اِلّا کسی که همیشه در آخرین لحظه های پاره شدنِ رشته‌ی این اتحاد، آنها را کنار یکدیگر نگاه می‌داشت ؛ اسد. باید کاری انجام می‌شد. اسد کسی بود که از ابتدای تأسیسِ شرکت، قبل از سایر اعضا، شانه به شانه‌ی فیروز، یعنی شخص اول شرکت، با او بود. کسی که باقی اعضا را برای شراکت انتخاب کرده بود. او از خصوصی‌ترین رازهای زندگی فیروز با خبر بود. همه می‌دانستند که اگر کسی پیدا شود که کاری کند، آن یک نفر قطعا اسد است اما حال او نیز سکوت اختیار کرده بود. بارها ترتیب مهمانی‌هایی را میداد تا به دور از جو سنگینِ کاری، باز بتوانند به صمیمیتِ روزهای اول خود بازگردند. این کار تا مدتی پاسخگو بود اما شعله‌ی آتشی که در حال سوزاندنِ این اتحاد بود، شعله‌ورتر از آن بود که با یک لیوان آب خاموش شود.
از گوشه و کنار شنیده بود که طمع مدیریت، خلق و خوی فیروز را عوض کرده است. او قصد دارد شرکت را به حال خود رها کند و بگذارد و برود. او دیگر آن دوستِ خاکیِ روزهای اول نیست. دیگر گوشش بدهکارِ صحبت‌های زیردستانش نیست. حتی تُهمتِ عجیب و غریبی که هیچ‌رقمه به دوست صمیمی‌اش نمی‌خورد را نیز شنیده و به قولی ماست‌مالی کرده بود. شنیده بود که جَم می‌گوید فیروز زیر سرش بلند شده است. با کسی روی هم ریخته و وقتی قصد داشت این فرضیه را همانجا پایان دهد، با شنیدنِ نام آن شخص مورد نظر، دهانش بسته شده و قولِ رسیدگی به این ماجرا را به او داده بود. همانجا بود که جرقه‌های شک و تردیدِ اسد نیز خورده شد و فاصله‌ای که تلاش داشت از بین ببرد، خودش را نیز درگیر کرد.
او به نحوی باعث و بانی این اجتماع را خود می‌دانست و از اینکه دیگران به خاطر اوست که دچار این بحران شده‌اند، عذاب وجدان گرفته بود. ازطرفی شخصی که در آستانه‌ی متهم شدن قرار گرفته بود، صمیمی‌ترین شخصی بود که در زندگی‌اش وجود داشت. بارها خود را برای یک بحث جدی با فیروز آماده کرده بود و درست زمانی که باید کار را تمام می‌کرد، خود را ناتوان‌تربن آدم روی زمین می‌دید. فیروز، دوست دوران کودکی، کسی که در اولین تنبیه‌های مدرسه، حامی و پشتیبان او بود، کسی که تقریباً در تمام اتفاقات مهم زندگی‌اش، ردپایی از او دیده می‌شد... نمی‌توانست. حتی فکر به این ماجرا، او را از درون از هم می‌پاشید. دوستش به خاطر یک رابطه، بیاید و همه را دور بزند..؟ نه! شدنی نبود.
در همین حال و روزِ گرفته بود که یک تماس، همه‌چیز را عوض کرد. منیر، خدمتکار فیروز بود که می‌خواست او را در جریان یک خبر مهم قرار دهد.
