
دیر کرده. الان که دارم مینویسم، شده تقریبا سی و نه دقیقه. اینروزها دیر کردن، طبیعی شده. بعضی هم که خیلی تمرین دارن، میرن و دیگه نمیان.
حاشیهی پیادهرور. یه اتاقه سه یا چهار در پنج که به ظاهر نمایشگاه یا کارگاهه خطاطی هست. مسعول اینجا آدمه خوشرویی هستن. برخلافه ما که از ظاهره تک تکمون معلومه حسابی عصبی هستیم.
بدقولی چیزه جالبی نیست. طبیعتا هیچکس باهاش میونهی خوبی نداره. با اینحال من مثه باقی اخم نکردم. سرم تو گوشیمه و خودمو با آلبوم عکسام مشغول کردم. عکس صفحهام رو عوض کردم. یه تصویره فانتزی از یه آدم که خندش نمیاد ولی مصنوعی میخنده؛ انگاری روی صورتش نقاشی شده؛ همین عکسه بالای صفحه رو میگم.
میگفتم. لابلای عکس نگاه کردنام، مزهپرونی هم میکردم. مثلا همین دیر کردنه مسعوله اداره _همینجایی که انجمنمون داخلش برگزار میشه_ رو سوژه کردم و با یه لحنِ بانمک خطاب به آقای اصلانی گفتم: « میگن دوسته واقعی اونِ که حتی اگه دوساعت ساکت کنارش نشستی، بازم از بودن کنار هم لذت ببرین! » اونم نه گذاشت و نه برداشت، تو جوابه من گفت: « رفیق بخوره تو سرشون! دیر کرده اعصابمون خورد شده! » البته ایشونم با شوخی جوابمو داد.
اینو به این منظور گفتم که جو عوض بشه. آخه واقعا دیگه همه حوصلهشون سررفته بود!
دور تا دوره اتاق رو با تابلوهای خطاطی پر کرده بودن. یه موسیقی سنتی هم درخال پخش بود. آقای اصلانی میگفت که استاد شجریانِ! دروغ چرا! من این سبک موسیقی، مورد علاقم نیست. وگرنه کسی نمیتونه بزرگیه کاره استاد رو زیر سوال ببره!
خلاصه، یه فضای کاملا آروم در جریان بود. حسم این تصویر رو برام طراحی کرد: « یه کافهی سنتی، با دیوارهای گاهگلی و یه آبنما وسطش و گلدونهای شمعدونی دور تا دورش!» این حس رو بلند به زبون آوردم و باز لبخند رو برروی لبهای خشک و بیتحرکِ بچهها نشوند.
میدونی، برای من مهم نبود که مسعوله اداره دیر کرده و زمانِ دورهمیِ مارو هدر داده؛ همین که دور هم نشستیم و میشه از کنار هم بودن لذت ببریم، چرا این کارو نکنیم. اصلا شاید لازم بوده ما امروز اینجوری وقتگزرونی کنیم. چرا غر بزنیم و به زمینو زمان بدوبیراه بگیم. مگه نه اینکه ما اینجاییم تا با بالا بردنه مهارتمون، لذته یه نوشتهی قشنگ رو به بقیه ارائه بدیم؟ اصلا من که میخواستم بگم همونجا، تو همون فضای نسبتا غیر رسمی و متعلق به انجمنه خطاطی، کلاسمون رو برگزار کنیم. ولی مسعول، کسی دیگه بود و من باید به عنوانه یه عضو، مطیعِ اَوامر ایشون میبودم. ناگفته نماند که آقای اصلانی به عنوان یه عضو قدیمی تر و آشنا به این فضا، اَزم نظر هم پرسید و من همین جوابی که عرض کردم رو تقدیم حضورشون کردم.
این بین، چند دقیقهای رو رفتم بیرون تا یه آب و هوایی عوض کنم و با تماس آقای اصلانی، برگشتم داخل و بعد از گشت و گزاره مفصل داخل گوشیم، صفحهاش رو قفل کردم که یهو یه ایده به ذهنم رسید. اینکه بیام و همین اوضاع رو به تصویر بکشم تا اگه کلاسمون برگزار شد، به عنوانه متنی که طبق برنامهی هر هفته، میخونیم، ارائه بدم. که ببینن من تو اون شرایطی که اونها درگیره افکارشون بودن، به چی فکر فکر میکردم و البته یادداشت روزانهام رو تقدیم حضورشون کنم؛ یادداشتی که خودشونم بخشی از وقایعه اون رو تشکیل میدادن!
آفتاب رفته بود که آقای اصلانی با یه حالتی که نارضلیتی اَزش میبارید، از روی صندلیش بلند شد و به سمتِ در خروجی رفت و تصمیمی که گرفته بود رو علنی برای تمام اعضا بیان کرد؛ حاکی از اینکه جلسهی امروز کنسله و باید بریم که ناگهان با لبخنده مصنوعیش مواجه شدیم که گفت: «در رو باز کردن و به ماهم اطلاع ندادن. بچهها پاشین بریم بالا. » درحین رفتن از آقای خوشرویِ خطاط هم بابته مهموننوازیش تشکر کرد.
منم درحالی که سرم تو گوشیم بود و با ولع مشغوله نوشتن بودم، پشت سرشون راه افتادم و رفتم که ببینم چی منتظرمونه!