یه موزیکِ دلخواه، میتونه بهت بِقبولونه که « هوا انقدرام سرد نیست! » یه قهوهی مِلو، که در این تصمیم، بی تاثیر نیست. یه هودیِ خوشرنگ که نیازِ نگاهت به دیده شدن؛ زیبا دیده شدن رو ارضا کنه و بهت یادآوری کنه که تو چقدر این مدل از لباسهای پاییزی رو دوسداشتی. اصلا شاید یه دلیل از هزارتا دلیل برای علاقمند شدنت به این فصل، همین باشه. سیزدهمین روز از دومین ماه از سومین فصل از سال باشه و آدمای شَهرت، موافق با تو، زده باشن بیرون تا از این ضیافت، نهایتِ بهره رو ببرن. اینجای این نوشته، منظورم از ضیافت، برگریزانِ سخاوتمندانهی درختای پارک ملت هست. زودتر آدرس دادم چون دوسداشتم بیشتر از کشفِ مکانِ مهمونی، ذهنتون همراه با قلبتون، دنبالِ احساسات قشنگ بگرده. پس پارک رو اینطوری توصیف میکنم:
« از نگاهِ من، بادی که با هیجان، به درختها مشت میزد و زنی که دوتا بچههاش رو روی حاشیهی سیمانیِ حوضچهی پارک نشونده بود، دقیقا در معرضِ برگریزانِ و از روی عمد؛ نیتش ثبتِ پاییز تو کادرِ عکسهاش بود. بهش تبریک میگم؛ انتخابِ هوشمندانهای بود. و تبریکِ دومم به خاطرِ خوششانیش و شاید وقت-شناسیش. در اون لحظه میتونست هرجایِ دیگهای باشه، تنها و به دور از سرما و دغدغههای شهری؛ مثلا درحال نوشیدنِ قهوه تو یکی از کافههای دِنجِ همون اطراف. و اون، با بچههاش اونجا بودن و لابد این از هدیههای خندهای صادقانهی بچههاش بود. آسمون این رو شنیده بود. تبریک میگم، از حق نگذریم، عکسهای قشنگی هم گرفته بودن. من یکی که حسودیم شد چون واقعا استعدادِ این کار رو ندارم. »
« باد، با ملایمترین سرعتِ خودش درحال انجام وظیفه بود و من به راهِ خودم به مقصدِ انتهای پارک ادامه میدادم. همهجا درحال رنگآمیزی بود: یکدست طلایی و نارنجی و انواعِ رنگهای گرم که از دلِ این سرما زاییده شده بودن و وظیفهی تحریکِ احساساتِ ما آدما رو داشتن! الانِ نوشتنم، به یه منظرهی دیگه از نابترین لوکیشنهای مخصوصِ عکاسها رسیدم. کفِ زمین با قلوهسنگهای ریز و درشتی پوشیده شده بود و یه سری حاشیهی سیمانی که برای نشستن تعبیه شده بود. البته قبل از اون، بیشتر نقش دیوارهی باغچههای گل و گیاهها و درختای کاج و سرو و اَراَر و... برعهده داشت. فضای جالبی بود و من ذهنم بیشتر سمتِ ژستهای اینستاگرامی میخورد؛ که خوشبختانه یا بدبختانه، من اهلش نبودم و به جای حسادت، تو دلم مسخرهاشون میکردم رو با یه پوزخند، اَزشون رد شدم. قبلتر از اون صحنه، دوتا دختربچهی مدرسهای رو دیدم که اونها هم به همون کار مشغول بودن ولی به اینها ایراد نگرفتم چون خیلی بچه بودن و از حرکات و اَدا و اطوارهاشون میشد متوجه شد که دنبال لذت هستن نه پُز دادن! »
« از این صحنه هم گذشتم. به پُل بهشت رسیدم _ همشهریانِ محترمم میشناسمش. من اسفراینی هستم. اگه کسی هست، دستش بالا _ پل که پارک ملت رو از وسط به دو قسمت تقسیم کرده. زیرگذرِ این پل، یه مسیر برای پیادهرویِ تیمِ اهلِ پیادهرویِ پارک داره و بالای اون، چندتا مامور نیروی انتظامی وایستاده بودن و سرگرمیِ کشیک کشیدنِ عکاسها بودن. دروغ چرا، طبق عادت همهی آدمهای عادی، ترس بهم زد و از طرفی منتظرِ برخوردِ جدیشون با عکاسها بودم. چون ظاهرشون به عقیدهی اونها ناموجّه بود. به نظرِ خودم... اوم... نمیدونم! از اونجام گذشتم و قدم به یک-دومِ بالاییِ پارک گذاشتم. موزیک که مثل همیشه بود. قهوه، بیشتر در حال تاثیرگذاری بود و من هرلحظه برای نوشتن، بیشتر تحریک میشدم. منتظرِ یه بِشکن بودم. همهچی برای نوشتن محیا بود. جملهها برای نوشته شدن، تو ذهنم از هم سبقت میگرفتن و من مثل همیشه، از این حالت لذت میبردم. این هنرِ منِ که بنویسم و اخیرا کمتر از بابتِ « کِی نوشتن و از چی نوشتن » به خودم سخت میگیرم. از وقتی که قبول کردم نوشتن، کار من نیست؛ این نیرویی هست از آدرسی نامعلوم که فقط میدونم هست. و همین شدیداً برام جوابگو بوده و به نوشتههام مسیر داده. تو همین گیرودار بودم که دوتا دختربچه از کنارم سبقت گرفتن. روبروم، سمتِ چپم، تو شهربازی، بچهها همراه با خانوادههاشون گرمِ بازی بودن. جیغ و دادشون، از گوشیهای هندزفریم هم میگذشت و از ترکیب با موزیک، صداهای جالبی رو درست میکرد. از دیدنِ این حجم از انرژیِ خالص، بدنم مورمور شد؛ از اینکه آدم چطور بدونِ هیچگونه محرک، میتونه انقدر انرژی داشته باشه. خودم که تحت تاثیر کافئین بودم. قدمهام رو کافئین به اونجا رسونده بود. ذهن و احساسم رو کافئین تحریک به نوشتن کرده بود. حتی همون لذت از صحنهی بازی هم بیربط به تاثیرِ کافئین نبود. انگشتام از سرِ عادت، به سمت گوشی میرفتن ولی هنوز کافی نبود. هنوز زمانش نرسیده بود. هی این دست و اون دست میکردم. با موزیک به فراز و فرودهای زیادی کشیده میشدم. سنگفرشها رو به آسفالت و گاهی قدم روی خاکهای کنارهی چمنها میذاشتم و... خبری از نوشتن نبود؛ توی دنیای خودم سِیر میکردم و از این لذت میبردم. تا اینکه نمیدونم چیشد خودم رو درحال نوشتن پیدا کردم. قدیما، رِوالِ نوشتنم اینجوری بود که ابتدا، کلمات تو ذهنم جفت و جور میشدن. باهاشون میخندیدم، ناراحت میشدم، اشک از گونههام سرازیر میشد و باز میخندیدم؛ یه چیزی شبیه به دیونهها. از خونه که بیرون میزدم، دیگه چیزی یادم نمیموند تا اینکه باز خودم رو دَمِ درِ خونه پیدا میکردم، این وسطها، انگار دچارِ یه آلزایمرِ مزمن و روتین میشدم که هیچ راه فراری هم اَزش وجود نداشت. قسمتِ جالبِ ماجرا این بود که، داستانها، تو ذهنم خوب جفت و جور میشدن اما همین که تصمیم به نوشتنشون میگرفتم، انگار که فرار کنن و برن جایی، دور از چشمام قایم بشن، میرفتن که میرفتن. و این قضیه انقدر تکرار شده بود که باورم شده بود همچین داستانی واقعیت داره و گاهی برای موندن کنارِ اون داستانهای قشنگ، از نوشتنشون خودداری میکردم و فکر میکردم اونها فقط مال خودم هستن، نه برای نوشتن و در معرضِ دیده شدن قرار گرفتن. »
« چیزهایی که میخواستم راجبشون بنویسم، از ظرافتِ خاصی برخوردار بودن؛ از همونهایی که راجبشون توضیح دادم ولی اینبار نترسیدم. انگار دیگه کیفیتِ کلمات برام اهمیت نداشت، مهم چیزِ دیگهای بود؛ فقط نوشتن، نه چی نوشتن! »
« نوشتم. نوشتم که دوتا دختربچه از کنارم سبقت گرفتن و من رو برای نوشتن، یک قدم بیشتر تحریک کردن. دستهام رو از داخلِ جیبِ هودی، بهم نزدیک کردم و انگشتام با وَر رفتن با هم، خودشون رو گرم میکردن تا در موعدِ مقرر، آماده باشن. ابرها، طرحهای موزونی به خودشون گرفته بودن؛ تو یه پسزمینهی آبیِ روشن، ابرهای تیره، موجهای خروشانِ یه دریایِ طوفانی رو تو ذهنم تداعی میکردن. این طرحها، همراه با وزشِ باد، تغییر شکل میدادن. اونها هم اون بالاها، قاطیِ بازیای شده بودن که من این پایین، مشغولِ دست و پنجه نرم کردن باهاش بودم. قشنگ بود. دوسداشتم ادامهدار باشه. لابلای قطع و وصلِ موزیک تا موزیک بعدی، صدای غارغارِ کلاغها و وزشِ باد و بوقِ موتور و ماشینهایی که به فاصله، از خیابون در رفت و آمد بودن، به گوش میرسید. صدای آدمهایی که همدیگه رو صدا میزدن، دلم رو به هوس میانداخت که ای کاش در همین حین، کسی هم از راه برسه که من رو صدا بزنه؛ حتی شده فقط برای آدرس پرسیدن! مخصوصا این ویار بیشتر سراغِ دلم رو میگرفت، وقتی که نگاهم به انگشتهای گره خورده تو هم، میفتاد. اینجور وقتا، پرت کردنِ حواسِ دلم، کارِ آسونی نیست! با نوک کتونیم، هر مانعِ سبکی که سرراهم قرار میگرفت رو به طرفی پرت میکردم تا موزیکِ بعدی و حال و هوای تازهی بعدی. خوشبختانه دلم نقطه ضعفی داره که خیلی وقته دستم اومده و اون، موزیکِ که خیلی راحت باهاش از دنیایی به دنیای دیگهای سفر میکنه و اینبار هم این ترفند کارساز بود. »
« شلوغیِ پارک، مُسری بود؛ قسمتِ بالایی هم پر بود از آدمای گوشی به دست یا گرمکن به تن کرده که هرکس به طریقی داشت سهم خودش رو از پاییز میگرفت. بچهای رو دیدم که تاتی-تاتیکنان، در حالی که مادرش پشت سر حواس بهش بود، از کنارم رد شد. چه ذوقی توی قدم برداشتنهاش موج میزد. زیرلبی دعا میکردم نخوره زمین. نگاهم به استخری افتاد که یادمه قبلاً در از آب و ماهی قرمز بود ولی امروز _ چندوقتیِ _ خالی از آبِ. داخل بچهای که توپ بازی میکرد. جایی که توجهم رو به خودش جلب کرد، اونجاش بود که سعی داشت توپ رو برای دوستش که بالای استخر بود، پرت کنه اما زورش نمیرسید و اون از این اتفاق ناراحت که نبود هیچ، تازه خیلی هم خوشحال بود و با ذوق، تکرارش میکرد. دستهام رو از داخلِ جیبهای هودی، به جیب شلوار، تغییر حالت میدادم. در این بین، اگه مدیا پلیر، موزیکِ نامتناسبی رو پخش میکرد، اون رو رد میکردم و باز... »
« نمیدونم چرا همهچی خوب یه نظر میرسید و من دوسداشتم اون رو باور کنم. سرمای هوا، واقعا یه چشمم نمیومد. حرکاتِ آدمها رو زیرنظر داشتم و بدونِ قضاوت کردنشون، هر کدوم رو که برام لذتبخش بود رو انتخاب میکردم و تا جایی که نگاهم یاری میکرد دنبالش میکردم. بعضیا رو میدیدم که مثل خودم، هندزفری به گوش زده، از کنارم یا روبروم رد میشدن و من با لبخندی ملیح، بدرقهاشون میکردم. گیر کردنِ نوک کفشم به یه مانع یا تصادفم با شاخهی درخت و یا تنه زدنِ غیرعمدی با یه آدم حواسپرت مثل خودم، از اتفاقهایی هست که وقتی مشغول این مدل خوشگزرونی هستم، زیاد پیش میاد و همیشه با چِک کردنِ دوروبرم و قرمز شدنِ لب و لوچهام تموم میشه. گاهی هم که باز نگاهم درگیرِ چیزی میشه که نباید... اَمان از پاییز که امروز چه به سرِ قدم زدنِ من آورد! »
« انرژیِ قهوه و همچنین لیست موزیکهای متناسب با فضای مورد نظر، در حال اتمام بود و من دقیقا نمیدونستم باید کجا رو به عنوان مقصد خودم انتخاب کنم. کم کم سرما داشت از منافذِ لباس، به داخل سَرک میکشید و این تردید، بیشتر خودنمایی میکرد. قهوه فروشی؟ شلوغ بود و نمیشد نوشتن یا مطالعه رو ادامه داد. خونه؟ خلوت بود اما بیروح بود و تو اون لحظه و با اون هوای خنک، بیشتر مناسبِ خواب بود؛ چیزی که فعلا بهش نیاز نداشتم. جای دیگهای به ذهنم نرسید. پس با عوض کردنِ موزیک، به سمتِ خروجیِ پارک، تغییر مسیر دادم و برحسب تنوع و یه شکل از سری انتخابهای قدیمی، شیوهی « هرچه باد آباد » رو انتخاب کردم. واقعا نمیدونستم دارم کجا میرم، فقط میخواستم هرجا که میرم، خنده جلوتر از من، وارد اون مکان بشهذو امنیتم رو تامین کنه... »