تو نیستی...
اون پیادهروها چه گناهی دارند که اَزشون بدم بیاد؟
اونها که اونروز دوستداشتنی بودند. زییا، یک فرش قرمز زیر پاهامون پهن کرده بودند و قدمهامون رو بدرقه میکردند.
تو بدقولی کردی...
خیابونها کجا خطا کردند؟
اونها که با سخاوتِ هرچی بیشتر سعی در این داشتند که دورها رو نزدیک کنند و ما رو بهم برسونند.
تو رفتی...
چرا از درختها متنفر باشم؟
اونها که هرکاری از دستشون براومد کردند تا قابِ عکسهامون زیباتر به نظر برسه: بهار با شکوفههاشون و پاییز با طراحیهای منحصر به فردشون.
من چرا باید از شب بدم بیاد؟ تو بگو!
کم زیر سقفش، با ستارهها و ماهش رویابافی کردیم و از آیندههای قشنگی که میتونستیم داشته باشیم حرف زدیم؟
عوضش از تنهایی بدم میاد؛ میترسم اَزش. منی که قرار نبود ادامهی این زندگی رو تنهایی طی کنم.
از سکوتهای وقت و بیوقت، متنفرم.
آدمی که پر بود از حرفهای نگفته و الان مجبوره که سنگینیشون رو فقط باخودش حمل کنه. منی که گمون میکردم تو اون کسی هستی که قراره قفلِ زبونم رو باز کنه؛ هه! گوش شنوام باشه.
خب اصلا تو کجایی تا بهم یادآوری کنی که چی درسته و چی غلط!
اصلا من با کی دارم صحبت میکنم؟
هستی یا مثل همیشه دارم با توهمی از تو وراجی میکنم؟
مهم نیست.
فقط اگه احیاناً صدام به گوشت رسید، بدون که هنوز دارم بهت فکر میکنم.
تو باعثِ بزرگترین اتفاقات زندگیمی. منظورم تلخهاش هم هست! که اتفاقا همونهاش بیشتر توی جهتگیریِ مسیرم تاثیر داشتند. اینجایی که هستم، نتیجهی درداییِ که به سرم اومد.
خوشحال نباش از این!
شاید اینجا، اون جایی نباشه که میخواستم باشم. هرچند از نگاه خیلیها حتی خودت، جای بدی نباشه.
من میخواستم خنده رو جای دیگهای، بین آدمهایی دیگه تجربه کنم.
چیکار کنم!
من اینجور آدمیام
کسی که نون دلش رو میخوره و از احساسش فرمون میگیره.
راستی اینجا داره بارون میاد، اونجا چطور؟