
تو یکی از راهروهایِ خلوتو کمنورِ پارک درحال قدم زدن بودم. پارکبان رو دیدم که داره از روبروم میاد؛ جارویِ دسته چوبیش تو یه دستش بود و تو اونیکی دستشم یه پلاستیک زبالهی مشکی. بهم رسید و مسیرش رو تو جهتِ مخالف من ادامه داد. من درحال حرکت به سمت شمالِ پارک بودم؛ گمونم مقصدِ اون، اتاق پارکبانی بود که یه نفسی تازه کنه.
《براش آرزوهای خوب کردم》
هیچ کاری، اندازهی وقتی که برای بقیه، خیر و خوبی میخوای، حالتو خوب نمیکنه _حتی اگه اون شخص باهات هفتپشت غریبه باشه_ اینو اونشب تجربه کردم!
[فلاشبَک]
درحال قدم زدن بودم و واسه اینکه به درودیوار نخورم، سَرَمو برای یلحظه آوردم بالا. موزیک باصدای بلند از هندسفری پخش میشد که نگام به یه آدمِ سبزپوش افتاد. با یه ریتمِ ملایم، قدمزنان بهش نزدیک میشدم؛ اونم همینطور. در همین حین، ناخواسته به دلم افتاد که چه خوب میشه اگه الان برای این آقا یه آرزوی خوب کنم!
احساسی که از یه آدرسِ ناشناخته بهم الهام شد، تبدیل به فکری شد که به سرعت مغزمو دور زد و وارد قلبم شد. باعث شد تا از تهِ دلم، برای کسی که نمیشناسم چیزهای خوب بخوام.
اون آدم، الان فقط چند قدم باهام فاصله داشت!
نزدیکتر میشد و من مطمعنتر به اینکار. قلبم تندتر از قبلِ این تصمیم میزد و احساسم درحالِ تجربه کردن نیروی خارقالعادهای بود که برای مغزم تعریف نشدهبود!
فاصلهمون کمتر از یه موزائیک بود. کمتر از یه پلک زدن، درحالیکه شونه به شونهی هم رسیده بودیم، لحظهی موعود رسید.
قلب و مغزم، یکصدا تبدیل به《من》شدن!
پارک شنید که گفتم:《ایشالا امشب کلّی اتفاق قشنگ برات بیفته!》