نونِ نسبتاً تازه و پنیرخامهای و پونهی محلی و خیار تازه، بعد از یه لیوان چاییِ دستِ مادرم که با نوکِ قاشق چایخوری دارچینِ تازهی فَردِاَعلا و چند قطره آبلیموی خونگی معطر شده؛ شامِ امشبم بعد از احوالپرسی از چندتا از دوستام بود که سرشبی توی کافه دیده بودمشون و متوجه شده بودم که سرحال نیستن و البته یکی از این سهتا، پیامِ تبریک برای حال خوبی بود که بعد از اتفاق خوشحالکنندهی امشب براش افتاده بود! قبل از اینها هم یه دوشِ ساده، بیشتر برای شستن سَرم! بله، چشمِ حسود کور، بلآخره برای سال نویی، قسمت شد که ما هم یک مقدار شبیه آدمهای مرتب بشیم! الان هم عرق نعنای وعدهی امشبم رو یه قُلُپ° بالا رفتم و توی ساعت یک و یازده دقیقه، مشغول خدشه انداختن روی دوازدهم فروردین هستم؛ صداش که اینطرف ( که من هستم ) از ترکیب با صدای چرخدندههای کنتور گاز، خواستنی شده؛ اونطرف رو نمیدونم ؛)