یه وقتایی فقط دوسدارم کسی باشه. اینکه چی بگه یا چیکار کنه، زیاد اهمیت نداره؛ فقط باشه که تنها نباشم! گاهی بزرگترین دشمنی که ازش به کسی پناه می‌برم، خودمم؛ این رو به وضوح احساس کردم!
امشب این رو تجربه کردم؛ درواقع تجربه‌ای دوطرفه: خودم شدیداً به حضور کسی احتیاج داشتم و ازقضا، اون شخصی که ناخواسته این مسئولیت رو بر عهده گرفت، ( شاید ) دوبرابر من به این احتیاج داشت. از ساعت تقریبا هفت و نیم تا همین یه ساعت پیش، پیش هم بودیم: از هماهنگی با یه دوست دیگه‌مون گرفته تا شامِ سه‌نفره و رسوندن اون رفیقم به خونه‌شون و بعد دور زدن با ماشین توی شهر و چند دقیقه‌ای قدم زدن و بعد به پیشنهاد ( شبیه به اصرار ) من، باز رفتیم پیش چندتا دیگه از بچه‌ها و شروع به مسخره رد کردنِ زمان، شدیم. بعد از همه‌ی این‌ها به گمونِ من که دیگه وقتِ خداحافظیِ اما نبود: این رو دلم هم تایید می‌کرد. به این صورت که گوشی من زنگ خورد و یکی از اِکیپی که تازه ازشون خداحافظی کرده بودیم، زنگ زدن و... یه تمدیدِ وقت‌کُشی دیگه! جالب اینکه اون دوستم هم موافقت کرد و اومد! توی تمام این لحظات باهم بودن، پس‌زمینه‌ی همه‌ی افکارم این بود که چی بهش بگم که از حالِ بَدش دور بمونه یا یه راه‌حل برای حال بدش بهش بدم و... غافل از این بودم که اونم یکیِ مثل خودم؛ که هیچ‌چیزِ طرف مقابلش براش اهمیت نداره و فقط خودشه که مهمه! خنده‌های زیادی این بین ردوبدل شد؛ درکنارش ناراحتی‌هایی هم بودن که سایه‌شون سنگین‌تر بود بااین‌حال وقتی داشتم خداحافظی می‌کردم، با ذوق گفتم: « احسان! می‌دونی چند ساعته که ما باهمیم؟ اقلا چهار، پنج ساعت! » باورم نمی‌شد که چند ساعت رو با کسی گذرونده بودم که نه اینکه رابطه‌مون با هم بد باشه اما آنقدر هم با هم صمیمی نبودیم! وقتی که داشتم در رو می‌بستم و راهی خونه می‌شدم، به نیازم، عمیق‌تر فکر کردم...
