صادقانه بخوام بگم، دست و دلم به نوشتن نمیرفت؛ حتی ویرایش متن! برای همون یه متن خیلی قدیمی، مال اونروزهایی که تازه شروع به نوشتنه اصولی کرده بودم رو انتخاب کرده باشم. بیشتر برای اون که به اصولم برای هرشب نوشتن پایبند باشم. ولی خب همشم این نیست؛ یجورایی دلمم برای اونروها تنگ شده بود. خواستم یه نگاهی هم به تجربههای قدیمیه کاریم بندازید. هرچند اینجوری که میگم ویرایش نشده، منظورم با دانشی که الان برای نوشتن به دست آوردمه؛ وگرنه توی زمان خودش با همون سطح از سوادی که داشتم ویرایشش کردم.
زیادهگویی نکنم. بریم با هم یه سری یه داستانه مهلا بزنیم!
بنام خدای دوست داشتنی
حالش خوب نیست. براش دعا کنید..هی مدام تو سرم تکرار و تکرار میشد.خدایا باید چیکار کنم؟ اگه واقعا همچی اونطور باشه که دکتر میگه.. «ببین آقا علی; میدونم تحمّلش براتون سخته! درکتون میکنم.امّا..» بایه لکنت زبون و یه مکث کوتاه..«امّا شما تنها مرد این خانواده اید. شغلم ایجاب میکنه به یکی از بستگان درجه یکشون این رو بگم. با ضربه ای که به سَرِ ایشون وارد شده» ..دوباره مکث کرد.. چند لحظه سکوت. و اشکی که منتظر یه تلنگر کوچیک بود تا سرازیر بشه روی صورت مردونش. خیلی سخت بود که بخواد تو این شرایط جلوی خورشو نگه داره. منتظر بود تا دکتر، هر لحظه با حرفاش دنیایی رو روی سرش خراب کنه که یه عمر با خون و دل به دستش آورده بود. توی یه چشم بهم زدن، از اولین سلام و قرار آشناییشون تا اخرین دلبری و گفتن دوستدارم پشت تلفن.. همه این ها مثه یه اسکرین شات اومد جلوی چشماش. اما کنار همه ی این ها یه صدای آروم تاریکای ته قلبش رو روشن میکرد، و اونم جمله ی مسکّن و همیشه آرامبخش مهلا، خانومش بود، که تو اعصاب خوردی ها و مشغله های سخت زندگی، بهش میگفت: «علی جون، مردِ من، درست میشه همچی.مهم اینه که ما کنار همیم!» امّا اون نبود که و سرش رو بگیره توی بغلش ودوباره دستای سفید و نرمشو بکنه لابلای موهاش و تنظیم کنه ضربان نامنظم قلبش رو که داشت قفسه سینش رو پاره میکرد.. دکتر بعد از نگاه کردن به حال خراب و رنگِ پریده ی اون، دیگه جرأت نکرد ادامه ی حرفاش رو بزنه! همین هول و هوش بود که علی، یدفه ای پرسید: آقای دکتر ضربه سنگین نبوده درسته؟ اون حالش خوب میشه مگه نه؟ من خیلی هارو دیدم که این اتفاق واسشون افتاده. همینطور بی پروا، مشت سر هم به صحبتش ادامه میداد و.. صدای لرزونش حاکی از دریای طوفانی ای بود که با هر ضربه اش به دیوار قلبش، اون رو مشوّش تر میکرد. دکنر که مطمعن بود که اگه چند جمله ی دیگه ادامه بده، بی شک، بغض مردونش که مدّتیه مونده پشت گلوش، میترکه، از ادامه دادن حرفاش منصرف شد و دستش رو گذاشت روی شونش و با صدایی بَم و آهسته گفت: «درست میشه، به خدا توکّل کن.. ». و از اتاق رفت بیرون و در رو آروم پشت سرش بست. طوری که انگار دستگیره ی در هم از ماتم غم توی دل علی، روضه ی سکوت گرفته بود. و حالا اونجا، توی اون اتاق، توی اون حجم سرد، علی مونده بود و نبود مهلا و تنهایی ای که همیشه ازش میترسید، و اوّلین قطره ی داغاشکی که با سرازیر شدنش، سرخ کرد رنگ سفید و مثل گچ گونه ی اون رو..
خدا، شاهد ماجرا بود.
نویسنده: علی.ن