《...من این حرفا رو ره هرکسی نمیگم. تو برام با بقیه فرق داری... حتی خانوادمم این چیزهایی که تو دربارهام میدونی رو نمیدونن...》
جملهی معروفی که بین اکثر آدما باب شده و تبدیل به یه کلید برای خریدنه گوش و هوشِ شخصِ شنونده شده؛ که مثلا اون شخص، جایگاهی متمایز با باقی مردم داره. طبیعتا هم شنیدنه شدنِ این حرفا، باید حسِ خاص بودن و باارزش بودن رو بهش القا کنه که حاضر بشه از زمان و حوصلهاش بگذره و صحبتهات رو بشنوه اما خب گمونم دیگه دستِ اینجور کلکها رو شده و تقریبا همه میدونن که اونچیزی که شخصِ گوینده به زبون میاره از حقیقتِ صددرصد برخوردار نیست؛ حالا نه دروغ ولی همچین راستِ راستم نیست! اینجوریه مگه نه؟
ما آدما... ما آدمای ضعیف و لعنتی که برای رسیدنه به هدفمون ارزشِ کلمات رو پایین میاریم؛ صادقانهترین کلماتی که کلی احساسِ ماک پشتشون خوابیده اما حیف که ما...
یه روزایی فکر میکردم که ضعیف به کسی میگن که حسابِ بانکیش از بقیه کمتره. اونی که صبح تا چشماش رو باز میکنه پیامکِ واریزیِ یه مبلغِ کلان به حسابش، توجهش رو به خودش جلب میکنه، هیچ دغدغهای نداره. همهچیزش فراهمِ و میتونه تا لنگِ ظهر بخوابه. به همه امر و نهی کنه. کلی آدم زیردستش داشته باشه و طعمِ تلخِ بیپولی رو نچشیده باشه. کسی که حتی میتونه خنده رو با پولهاش بخره؛ عشق رو! خب طبیعی هم هست! پول همهی مشکلات رو حل میکنه. هیچ جایِ خالیای نیست که با پول پر نشه اما...
اگه روی یه دورِ تند بزنم و برسم به الانی که هستم، میبینم که اینجوریام که فکرش رو میکردم نبوده. خیلیها هستن که جزء دستهی پولدارها محسوب نمیشن اما خیلی سرمایهدارن! اونهایی که از پول رد شدن. اونهایی که ارزشِ هرچیزی رو نگهمیدارن. اونهایی که باشعورن. اونهایی که دلشکستن، براشون ساده نیست. اونهایی که به نداشتنهایِ دوروبریهاشون نمیخندن. اونهایی که هرجا وارد میشن، احساسِ خوب رو جلوتر از خودشون واردِ اونجا میکنن. اونهایی که برای حالخوبیِ بقیه، پا روی حالِ خوبِ خودشون میذارن. اونهایی که همهچیز براشون مادیات نیست یا شاید مادیات براشون همهچی نیست. اونهایی که همه رو بدونِ استثنا دوست دارن. اونهایی که بلدن برای هرکس چقدر وقت بذارن. اونهایی که... آدم هستن!
اینروزها همه آدم نیستن فقط اداش رو در میارن. امروز یه سگِ آسیبدیده و گرسنه رو دیدم که زیرِ سایهی آفتاب دراز کشیده بود و از شخصِ منِ بیننده، هزاربار آدمتر بود. دلم میخواست برم و دست روی بدنِ کثیفش بکشم و از اینکار لذت ببرم. تنها چیزی که مانعِ این کارم شد، این بود که مبادا مزاحمِ استراحتش بشم. دلم سوخت از اینکه چرا یه تیکه خوردنی نداشتم که بهش بدم...