سایهام را اینجا در تاریک-روشنهای پارکِ ساعتِ یازدهِ شب جا میگذارم و خودم را میکشم میبرم میاندازم گوشهی اتاقم تا ببینم آنجا چه برنامهای برای این منِ اَلّاف، کنار گذاشته است نویسنده.
داشتنِ یه خونه که مال خودت باشه و یه زن؛ نه ببخشید، رفیق، یه یار که زندگی رو خوشگلتر بگزرونی هم کِیفی دارهها! نظرت چیه؟
اخماتو وا کن! بزار من فکر کنم کارت اشتباست! من و افکارم باهم بریم به درک! تو پول خرج کردی که برای چند دقیقه از دنیای خودخواهانهی ما فارق شی. با جسارت فندک بزن. کامِ سنگین بگیر!
شکوفههای تَکدرختِ گوجه سبزِ باغچهیمان را میبویم و یک باغ را تصور میکنم
اونجا بود که رویاهام به واقعیت نزدیک شد: جلوی تابلویی که، یک آغوش رو به تصویر کشیده بود.

طرف از قهوهفروش میپرسه چه قهوهای خوبه؟
جواب میگیره هرچی تو دوسداری!
در این لحظه افکارم بوی شکوفههای گوجهسبز میدهد. توصیف-کردنی نیست؛ باید دماغت را بیاوری نزدیک و خودت استشمامش کنی!