این تلاشم هم به اون نتیجهای که میخواستم نرسید. هرچند شاید نتیجه، اون چیزی نیست که من فکر میکنم. بهرحال مثل چندتا داستان قبلی، این یکی هم به آخر نرسید. بابتش، از وقتی که گذاشتید و... معذرت میخوام. و البته هزاران هزار بار از بودنتون که بهم انگیزهی ادامه دادن میدید سپاسگزارم. دلم برای همتون تنگ شده بود. امیدوارم از این نوشته به عنوان یه تقدیر و تشکر از حمایتتون تا به امروز، لذت ببرید.
مخلصیم_علی
یک هوای مطبوعِ اواخرِ شهریوری. نه گرم و نه سرد. جوری که با یک پیراهنِ آستیندار یا نهایتاً یک بلوزِ نسبتاً کلفت، میشود از خانه بیرون زد. در یک همچین روزی که غریب به اکثر آدمها از آن راضی و خشنود به نظر میرسند. در یک سکوتِ دلخواه، بدون بوق و گازو گ..زِ ماشینها و موتورها و فریادِ آدمها که جان میدهد برای قدم زدن، آنهم بدون هندزفری. در یک صبحِ بدونِ اتفاقهای ناخوشایند و غیر منتظرهی تلخ، آیا حالِ دلِ یک سوپور هم اینچنین کوک است؟
در یک ساحلِ خیلی خیلی پهن، با یک شنِ تمیز و یکدست، بدونِ حتی یک دانه قلوهسنگ؛ درعوض پر از گوشماهیهای رنگارنگ و طرحدار. در یک چنین جایی که آفتاب به عمودیترین حالتِ خودش میتابد و هوا شدیداً گرم است. اما در عوض یک صندلیِ آفتابی با یک عدد چتر به عنوان سایهبان و یک لیوان بزرگ لیموناد، این ضعف را جبران میکند. البته جبران که چه عرض کنم، بسیار هم خواستنیتر میکند. یعنی به عبارتی این حال و هوا، همگی باهم، مجموعهای خواستنی هستند؛ تنها از نوعِ گرمِ آن! یک دریایِ آبیِ آبی، بدونِ لکهای روغن و هرگونه زباله بر روی سطح آن. یک امتدادِ آبی که به خورشید ختم میشود. صدای امواج، در تلفیقی با صدای پرندگان دریایی که به تنهایی برای پر کردن خلاء گوشهایت کافی باشد. در یک تعریف، یک دریا باشد و تو. آیا یک کرایه-چیِ قایق نیز این احساساتِ تو را میبیند؟
یک جنگل باشد با درختانِ سوزنی-برگِ انبوه و درهم تَنیدهاش. یک رطوبتِ غلیظ با یک مهِ صبحگاهی که تا پایینترین سطحِ تنهی درختان را پوشانده باشد. یک صدای مجزا از صدای سایر پرندگان؛ صدای مرغ مینا. یک گِلِ سِمِج که تا جا دارد کفِ پوتینهایت را پر میکند و از رویهی آن به بالا میخزد؛ مثل یک پیچک. گویا از اینکه مانعِِ پیشرویِ تو بشود هم راضیست. یک سرمای بخصوص که نه به زمستان مربوط میشود و نه به باران و برفِ شبِ قبل؛ که درواقع حالِ خودِ جنگل است. یک سرما که خواستنیست و نیازت به روشن کردنِ آتش را دوبرابر میکند. یک چاییِ بعد از آن. اینهمه جزئیات و خیلی حرفهای ناگفتهی دیگر. آیا یک جنگلبان هم به اندازهی تو از این زیباییها استفاده میکند؟
یک صحرا باشد و خار و خاشاک و ذراتِ معلقِ در باد. یک آسمان که در هر ساعت از شبانه روز، به یه یک شکل دلبری میکند؛ صبح، خورشید با طلوعی قدرتمند. ظهر، یک آبیِ غلیظ. غروب با نارنجی و بنفش و... هزاران رنگِ ناشناختهی دیگرش. گرگ و میش و به دنبال آن، شب. کسی هست که از شبهای صحرا چیزی به گوشش نرسیده باشد؟ یک سکوت و یک تنهاییِ کاملا دست-نخورده؛ ترجیحاً در شب. خودت باشی و ستارهها و یک کولهپشتی به عنوان بالشت و یک زیلو و آسمان که تا هرجا چشم کار میکند شب است. یک مساحتِ اِشغال شده توسط شفق. تولد یا مرگِ ستارهها و تو به عنوان یک زمینی، حواست تنها به آن بالاها باشد. آیا یک راه-گم-کرده به صحرا هم صحرای تو را میفهمد؟
یک مسیرِ ناهموار که به کوهستان ختم میشود و تو که هوایِ نوکِ قله، بدجور حالی-به-حالیات کرده است؛ تجربهای از یک خاطرهی قدیمی. تختِ تَرَکخوردهی کفش و بطریِ آب و یک قطبنما و... سایر تجهیزات لازم برای کوهنوردی؛ آنهم تنهایی. حس و حالی غریب اما خواستنی. از آن سفرهایی که لازم است. برای دور شدن از اجتماع که گاهی لازم است. سوزِ ریزِ کوهپایه و اولین قدم که سختترین قدم است و... حرکت. حالِ تو خیلی خوب است آیا یک کوهنورد در مختصاتی دیگر هم با یک همچین حالی، اولین قدم را برمیدارد؟