کتاب خواندن، دارد به روال برمیگردد. نوشتن، با اینکه آسان نیست اما آن هم دارد روان میشود. دارم با آدمها جورتر میشوم. قدم زدنها دارد به روال قبلتر برمیگردد. موسیقی بیکلام، چه دارد خوش میشود. امشب با دوستانم ساندویچ همبرگر خوردیم، تازه گ، هر دو نفر، یکی را نصف کرده و... آنها با دوغ، من با آب گازدار خوردم. بماند که نفری سه چهارتا دلمه هم خوردیم! امروز، دورهمیِ انجمن داستانمان، طبق روال هر سهشنبه، برقرار شد؛ آنهم با سه عضو جدید! امروز قهوه بهم چسبید. همینطور دورادور با دویست و هفتِ رفیقم و گوش دادن ترانهی « شیرین شیرین از داریوش اقبالی » به مادرم قول دادم که زودتر برگردم خانه و همینطور هم شد. امشب، نوشتن را به فیلم ترجیح دادم.
فهمیدهام که روزهای سختتری در راه است؛ از مرگ برادرم هم سختتر و من چارهای ندارم جز تکرار دوبارهای این چرخهی دردآور و باز، تمرین خنده، خنداندن، موسیقی بیکلام، نوشتن، قدم زدن و... انتقالِ « شدن » به آنهایی که این را تجربه نکردهاند: مخصوصا کودکان؛ مخصوصا امیررضا برادرزادهام!
موسیقی بیکلام زیبای « interstellar __ Hans Zimmer » میتونه این نوشته رو گیراتر کنه! لحظهات خوش رفیق ؛)