منم مثل خیلیها، برای کامنت، وقت نمیذارم یا بهتره اینجوری بگم، زیرِ پستِ کسی کامنت نمیذارم.
اولها، با خودم میگفتم نباید پستِ کسی رو نادید، فقط لایک کنم؛ مثل کاری که تو اینستاگرام رایج شده. ( البته این برداشته منه، سوءتفاهم نشه! ) اینجوری، این حرکت تبدیل به عادت میشه و بعد سختم میشه اَزش دل بِکنم. حقیقتا این حرکت رو خیلی زشت میدونستم. چرا! چون اون شخصی که پست رو نوشته، براش وقت گذاشته و قطعا این کار قابل احترامه و این لایک کردنه خالی، یه جوری اَز-سَر-بازکردن محسوب میشه؛ اینکه چون فلانی پستت رو لایک کرده، تو هم باید در جوابش... و این به نظرم زشت بوده و هست. چون ما اینجا دور هم جمع میشیم تا بهترین هنری که یه انسان میتونه داشته باشه رو پرورش بدیم؛ درواقع همدیگر رو تو این مسیر هل بدیم. پس این کار یه جور خیانت تو نوشتن محسوب میشه. این جملهی آخری رو یه خورده محکمتر گفتم چون خودم شخصاً هدفم از نوشتن، رشد کردن تو این زمینه هست!
ولی... شما که غریبه نیستید، گاهی پیش اومده که این کار، برام عادی شده و... خجالتزدهام از توضیح دادنه این موضوع...!
هرچند واقعا هم از این بابت اذیت میشدم و همیشه صدایی رو درونم میشنیدم که جلوی انجامِ این کار رو اَزم میگرفت ( میگیره ) . میتونم یکی از دلایلِ انجام این کار رو اینجوری توضیح بدم: حالم خوب نبود! رودربایستی که نداریم با هم، ها!
نوشتن، اون جایگاهی رو که قبل از اون برام داشت رو از دست داده بود و دلیلش هم برمیگرده به همون بد بودنه حالم. این حالبَدی رو تو خیلی از نوشتههام توضیح دادم. ( همونطور که همهی نوشتههام تحت تاثیر حال و احساسم هست! ) دوستای قدیمیترم از این موضوع باخبرن!
ولی چیزی که بود، چون این کار ( یعنی نوشتن ) تنها علاقهی شخصیم بود و دوسداشتم مثل اولین روزی که دست به قلم شدم، ناب بمونه، نتونستم ادامه بدم و زود کوتاه اومدم و باز با دل و جون، برای نوشتههای دوستام وقت گذاشتم.
حالا اگه بخوام یه مختصر هم راجبه چند خط اول نوشته حرف بزنم، باید بگم که کامنت گذاشتن یا نذاشتن، ربطی به علاقهی من نسبت به اون متن نداشته ( البته به جز بعضی وقتا! بلاخره هرکس یه سلیقهای داره و از طرفی قرار نیست راجب هر چیزی اظهار نظر کنه! ) من با هر نوشتهای، به دنیای اون شخص سفر کردم. چون همونطور که چند خط قبل گفتم، نوشتن برای من، یه تاثیره که احساس رو به کلمه تبدیل میکنه! من با خوندنه هر نوشته، به احساساته اون شخص پی میبردم؛ حالا نسبت به یه سریها بیشتر و بعضیام کمتر اما در هر صورت همه برای من رفیق بودن و هستن.
چیزی که بیشتر من رو قِلقِلک داد تا این متن رو بنویسم، این پاراگراف هست. اینکه من شاید زیرِ پستی کامنت نذارم و فقط با لایک کردن، اَزش رد بشم اما قطعا تاثیری از اون نوشته، تو نوشتههای من هست و به نظرم این یعنی خوده خوده رسالتِ نوشتن و مطالعه؛ اینکه هر کدوم از ما، یه عنوانِ انسانهایی که برگزیده شدیم تا بزرگترین مرحله از شعورِ یه موجودِ زنده رو به عرصهی نمایش بذاریم، با هر طرزِ فکر و عقیده، به نوشتههای هم احترام بذاریم و با گوش باز، حرفهای همدیگر رو بشنویم و برای هم کَف بزنیم!
حالا اینها همش عقیدهی منِ و قرار نیست صددرصد درست باشه اما چیزی که هست، اینه که داستانِ این نوشته، داستانیِ که از اولین روزِ عضویتم تو ویرگول، سایه به سایه دنبالم بود و همیشه برای نوشته شدن، جزو اولینهای صفِ سوژه بود ولی اینکه چطور شد امشب زورِ نوشتنش بهم داده شد، دقیق نمیدونم؛ شاید حالِ خوبی که بعد از مدتها سراغم رو گرفت... نمیدونم! نمیدونم و اینم نمیدونم که نوشتهام چقدر به حرفِ دلم نزدیک بود! امیدوارم که باشه؛ همیشه باشه! برای هَمَمون باشه!
مثل همیشه، مخلص همیشگیتون، علی! ثانیهها به کام!