به محض اینکه یه موزیک دلخواه دانلود میکنم، دوسدارم که کسای دیگری هم گوش بدنش؛ داداشم، دوستام و یا...
هه!
اگه یه خوردنیِ خوشمزه گیرم بیاد، دوسدارم اون رو با یه نفر دیگم شریک بشم. من که یادم نمیاد ولی به گمونم این خلق و خو از بچگی باهام همراه بوده. از لقمه‌های توی دبستان بگیر تا...
این شریک شدنها به همین‌جا و مادیات ختم نمیشه؛ من دوسدارم حال خوبم رو هم با بقیه تقسیم کنم. شاید به جبران اون حال خرابیا که روی بقیه خالی کردم. کسایی که شاید دیگه نبینم‌شون؛ اونهایی که شاید نشناسم‌شون! اونهایی که شاید حقشون نبود. پس منم بی‌مقدمه و تشریفات می‌بخشمش!
شنیدی که میگن تنها چیزی که بخشیدنش باعث بیشتر شدنش میشه، همین حال‌خوبیه! اینکه بذاری جریانِ انرژیِ مثبت ازت بگذره و لحظه به لحظه درحال دریافت و بخشیدن باشی. چه خوبه این، نه!
یک موزیک ملایم گوش می‌دادم که این احساس دَرِم شکل گرفت. یه حسِ خوب؛ یه بخشیدنِ بدونِ توقع! مثل اون بچه‌ای که شکلاتش رو با دوستش نصف نصف میکنه؛ انقدر واقعی!
بیشتر از این تفسیرش نمی‌کنم. میذارم همینجوری ناب و خلاصه باقی بمونه. گمونم اینجوری گیراییش بیشتر باشه!
وقتخوش :))
