بعضی وقتا عمیقاً اینو احساس میکنم که یه چیزی تو قلبم سنگینی میکنه!
همونجایی که زورِ مغزم به قلبم میچَربه. کم میارم و هرجا که باشم، اولین خواستهام این که سرم رو محکم به جایی بِکوبم! واقعاً همینه ها! بیتعارف؛ دوسدارم به هر قیمتی که شده، دست از سرم بردارن؛ انرژیهای منفیای که هیچ هدفی ندارن جز بهم ریختنِ حال و احساسم، مشترکاً باهم! نمیدونم... نیتشون چیه، نمیدونم! مگه میشه چیزهایی که مالِ خودم هستن، از درون خودم سرچشمه میگیرن، رسماً کمر به همچین کارِ تعریفنشدهای بِبَندن؟
آخه چرا...؟
بعضی وقتا هرجا که باشم و مشغول به هرکاری، چند لحظه خودمو یه گوشه میرسونم و از بالا به اون دنیای آشفته نگاه میکنم: اگه مشغول به کار باشم، همهی فعالیتهام رو کنار میذارم، دقتم رو تو کیفیتِ کار میارم پایین، چون این منفیها، انرژیای برام باقی نمیذارن تا دل به کار بدم. همین که نَچسبم به مشتری، خیلیِ! اگه مشغول پیادهروی باشم، چشمام رو میبندم و مسیرِ سنگفرششده رو از حفظ میرم تا بلکه فکرِ خوردن به دری، دیواری، درختی، چیزی، باعث بشه تا حواسِ اون افکار موذی پرت بشه و... خلاصه صبر میکنم و در عین حال، به آشفتگیِ قلبی که به هیچ وجه همچین چیزی رو نمیخواد، دل میسوزونم... همه میدونن، منم اینو میدونم که قلب، کارش آرامشِ و این سردرگمیها، بازیِ مغزِ مریضِ ماست؛ جز این باور، هرچی باشه غلطِ!
اینجوریه داستانِ زندگیِ پر از چالشِ درونم... گاهی اوقات، یه وسیلهای، واسطهای، نیرویی... از یه جایی که من نمیدونم کجاس، از غیب میرسه و از اون حالت، خِرکِشم میکنه بیرون و با یه جوکِ خیلی بیمزه، خنده رو روی لَبام مینشونه؛ خیلی هم پیش میاد که داستان به خیر نمیگذره و اون اتفاق که نباید، میفته... متاسفانه...
بعد از هربار تجربهی این اتفاقها، تَهش، اونجا که ساحل به هر نحوی آروم شده و برای چند دقیقه هم که شده، سکوت همهجا حاکمِ، به این نتیجه میرسم که تو همچین شرایطی، بهترین کار، اینِ که بِکِشم کنار و بذارم، افکارِ منفی، هر غلطی که میخوان بکنن؛ ( احتمالاً ) اونجا وظیفهی من اینِ که فقط یه کار خوب انجام بدم؛ هرکاری: مثلاً پوستِ شکلاتی که روی زمین افتاده رو بردارم و تا یه سطل آشغال، بُکنم تو جیبم؛ مال هرکس میخواد باشه! این باعث میشه تا افکارم به این نتیجه برسه که برام کماهمیته. جنگ، همیشه برای من به معنای شکست بوده؛ حالا نتیجه هرچی که میخواد باشه! من آدمِ جنگیدن نیستم.