
صدای اذان میومد. همراه باهاش، یه سوزِ ریزِ اوایلِ دیماهی. لباس گرم هم تَنمون بود. هوا داشت بنفش رنگآمیزی میشد. لامپها یکی یکی درحال چشمک زدن بودن. روی ارتفاع ایستاده بودیم و به همهجا مشرف بودیم. همهچیز زیر پاهامون، کوچیک به نظر میرسید. به آسمون نزدیک بودیم. حس و حال خوب، از هر طرف بِهِمون نزدیک میشد. اینجوری احساس میکردم که همهی درهای دنیا بسته شده و یه کلیدِ دست ماست؛ کلیدِ درِ خوشحالی و ما با کمال میل اَزش رد شدیم و وارد دنیای دیگهای شدیم. دنیایی که سَوا از زمینِ زیر پاهامون بود. جالب این بود که این دنیا، به هر طرف که قدم میذاشتیم کِش میومد. از ارتفاع به سمت کوچه-درختی راه میفتادیم و اون دنیا هم بود. مسیرمون رو به سمت دریاچه تغییر میدادیم و باز همراهمون بود. پلههای منحنی شکلی که با یه شیب تند، قسمتهای مختلف پارک رو به هم وصل میکرد هم از این قاعده مستثنی نبود. نکتهاش دقیقا همینجا بود؛ اون دنیا، محدود به مکان نبود؛ همهجا حضور داشت و با تغییر موقعیت، فقط چیدمانِ ظاهریش عوض میشد؛ شبیه به یه حجم از آب که داخل هر ظرفی به یه شکل درمیاد، اون هم همینطور بود، خاصیتش تغییر نمیکرد. اون دنیا، پر بود از هرچیزی که میخواستیم داشته باشیم: خنده، موزیک، بودنِ هرکسی که میخواستیم باشه. تو اون دنیا به هر کاری که میخواستیم برسیم، با حوصله میرسیدیم؛ عجلهای در کار نبود. جالب اینجا بود که یه باور قلبیِ قوی هم بهمون تزریق شده بود؛ اینکه به هرجا قدم میذاشتیم، انگار همون جایی بودیم که باید میبودیم. چی از این بهتر میتونست باشه آخه! اینکه یه برای تاییدش هم به نشونه از محیط اطرافت ببینی که دیگه چه بهتر: برگی از شاخه بیفته جلوی پاهات و تو اینجوری احساس کنی که این به احترامِ حضورِ توعه! از مسیری عبوری کنی و ناخودآگاه نگاهت با یه آسمونِ نارنجی، تو یه راستا قرار بگیره! مرغابیهایی رو ببینی که سَرشون رو روی شونهی همدیگه گذاشتن و یه نالهی خفیف از روی آرامش سَر میدن و... اینکه مال همونجا باشی، اضافی نباشی، این حسی بود که سالها از خلأش اذیت میشدم و اینجور وقتهایی که بخت باهام یار میشه، حاضر نیستم حتی یه ثانیهاش رو از دست بدم. اونجاست که زمان رو دوست دارم. زمین رو دوست دارم. آسمون رو با همهی محتویاتش دوست دارم. آدمها رو دوست دارم. من اونجا کسی رو که باعث و بانیِ این احساسِ قشنگ بود رو با تمام وجود دوست داشتم و اون رو برای همهی موجودات زنده آرزو میکردم؛ من این خوشگزرونی رو برای همه آرزو میکنم؛ خندههای سادهای که برای تَصاحبشون، نیازی به هیچ ابزارِ زمینی نیست. من تو اون لحظههاست که چشمهام رو میبندم و بیصدا دعا میکنم، به بالاها وصل میشم و به احترام همهی کسانی که حال دلشون خوب نیست، سکوت میکنم. با لبهای بسته، برگزیدگانی رو صدا میزنم که حضورشون برای نفس کشیدنِ زمین لازمه. از راه دور، در گوششون زمزمه میکنم که به خوب بودنشون ادامه بِدن.
روزِ قبل از دیروز، خوب بود و با خوبی هم تموم شد.