با گوش دادنه به موسیقیهای عاشقانه، عاشق نمیشی. فقط یه تئوری رو از حفظ میشی. بلد میشی اونی که عاشقه میتونه چه احساسی رو داشته باشه. یاد میگیری غمه عاشقی که میگن یعنی چی. میشنوی و ذهنت شروع میکنه به تصویرسازی از یه رابطه که چطوری میشه با یه آدم عاشقی کرد. اینکه چطوری میشه عشقبازی رو تجربه کرد. اما فقط میشنوی. فقط تصور میکنی. یجورایی انگار یه مدرک از یه رشتهی تحصیلی رو بگیری ولی مدرک که بدونه تجربهی واقعی فایدهای نداره؛ داره؟ اینکه از دهنه یه آدمه دیگه بشنوی که عشق یعنی چی که احساساتت ارضا نمیشه. اینکه عشق رو با تلخیها و شیرینیهاش فقط بشنوی که دهنت تلخ نمیشه؛ روحت جریحهدار نمیشه؛ خنده و رضایت از یه احساسه عاشقانه توی بند بنده وجودت نفوذ نمیکنه.
هرچند هرچی الان خوندید، تنها تجربههای شخصیه منه و دلیل به درست بودنه صددرصدش نیست. یه سری تجربهی شخصیان.
در کل اینو میخواستم بگم: اینکه ترسه از دست دادن، چیزی نیست که بشه تو غمگینترین موسیقی هم درکش کرد. باید از دست داد. باید شکست خورد. باید رفتن رو با چشمای خودت ببینی؛ اونجایی که هیچ کاری از دستت برنمیاد. باید جدا شدنه یه تیکه از وجودت رو تو واقعیت لمس کنی. باید چشمات خیس بشن. باید بغض کنی؛ پر از حرف باشی و ندونی که چی بگی. باید مثه یه ساختمونه قدیمی از داخل فرو بریزی. باید بتونی سنگینیه نگاهه نزدیکترین و دورترین آدمای اطرافت رو تحمل کنی و با دستای خودت چروکهای پیشونیت رو لمس کنی. باید... باید تموم بشی...
برعکسشم صادقه و من بارها این احساساته مجازی رو تو ذهن و قلبم مشترکا تجربه کردم و روحم با این داستان خو گرفته و من نمیدونم واقعیته زندگی چیه؛ لااقل برای من چه شکلیه. اینکه این تئوریه عجیب رو تا کی باید دنبال کنم.