دلم برای اونی تنگ شده که ندیدمش
رنگِ چشماش رو نمیشناسم
با تُنِ صداش آشنا نیستم
دلم برای دیدنه روی ماهه اونی پر میکشه که حتی تصورِ وابسته شدنه بهش، گونههام رو خیس میکنه
دلم برای کوچه و پسکوچههایی که قراره بهیادموندنیترین خاطرههامون توش رقم بخوره تنگ شده
دلم برای قهوههایی که هماهنگ باهم سَر میکشیم...
برای نگاههای زیر چشمی، حینِ نوشیدنه قهوه تنگ شده
دلم برای لمسِ بَندبَندِ انگشتای ظریفش، لابلای انگشتای مردونم تنگ شده
دلم برای اون صندلیِ معروفِ اولین قرار ملاقاتمون تنگ شده: یه صندلیِ سیمانیِ رنگ و رورفته یا شایدم فلزی با تکیهگاه و نشیمنگاهِ چوبی
دلم برای اون هدیهای که نزدیکیِ قلبهامون رو نزدیکتر میکنه تنگ شده؛ اولین هدیهی بهیادموندنی
دلم برای بهآغوشکشیدنش تنگ شده...
اولین بوسههای گاهوبیگاه
راه بره و من محو در قدمهای آهسته و پیوستهاش...
دلم برای اون لحظهی ناب تنگ شده
دلم برای مسیری که میخواد نگاهِ ما دوتا رو بهم گره بزنه...
برای لحظهای که مهرِ ما تو دلِ هم میفته تنگ شده
دلم برای اونی که میدونم هست ولی نمیدونم کِی قراره از راه برسه...
برای انتظاری که باید در طیِ این مدت تحمل کنم...
برای عقربههای ساعت...
برای موزیکهایی که وجودم رو از خود بیخود میکنه...
برای لحظهشماریهای اومدنش تنگ شده
گاهی ناخواسته یه گوشه میشینم و فارق از همهی شدنها و نشدنها، همهی رسیدنها و نرسیدنها که منجر به تجربههای تلخ و شیرین تو زندگیم شدن، صدای موزیک رو بلند میکنم و بیدلیل میخندم. یه لبخندِ شدیدا واقعی که بوی آرامش میده و من اینجوری تعبیرش میکنم که کسی، یه جایی به جملههایی که از ذهن من میگذره، با همون احساسی فکر میکنه که من...
و این شدیدا دلخواهمه!