
نزدیکای ظهر بود و هوا هم سرد؛ تقریبا سرد! ابر بود. یه نسیمِ سوزدار هم بود اما برف نبود. از همکارم اینو شنیده بودم. شنیده بودم که احتمالاً امروز برف میاد؛ شب. مشتری نداشتیم. این شد که فرصت رو غنیمت شمردم و برای فرار از کسالت، زدم بیرون. انقدرا سرد نبود که کاپشن تنم کنم ولی برای مدت طولانی، بهتر بود که ریسک نمیکردم ولی... لابد الان انتظارِ شنیدنِ همون جملهی معروفِ « ولی من اهلِ ریسکَم! » رو داشتین. نه، اینجوری که فکر میکنید نیست. کلا از بچگی همینجوری بودم. میونهام با سردی خوب بود. فکر کنم برای همین هم هست که فصل مورد علاقم زمستونه!
مشغول به تقسیم خوشحالیم با دوستام، از طریق تلفن بودم که ناخواسته با تصویر خودم تو جوی آبی که از روبروی مغازه رد میشه، مواجه شدم. چه ذوقی کردما! عین یه بچه که برای اولین بار عکس خودش رو داخل آینه میبینه! همونجا بود که وسط حرف زدنم با دوستام، این فکر به ذهنم رسید که ثبتش کنم! البته لطف کنید از عکاسیم انتقاد نکنید که من تو این یه مورد، اصلا استعداد ندارم؛ مثه جنبه که اونم... ؛))
خلاصه که فقط لذت ببرید.
پینوشت: مشکلاتِ نگارشی و خط داستانی و... از اینجور صحبتا رو هم لطفااااً فراموش کنید. چون نوشتنه این متن، روی هم رفته، یه روب بیشتر طول نکشید!