یه مغازه‌ی تقریبا چهار در چهار متری. مشتری‌ها همه منتظر نوبت هستن. میخوان خوشتیپ بشن برای امشب؛ امشب شب یلداس!
موزیک در حال پخشه؛ رضا بهرام، دیوانه.
نُت‌ها یکی بعد از اون‌یکی، از باند گوشی میان بیرون و قافیه‌ها در توازنی موزون، روح همه‌ی اهالی حاضر داخل مغازه رو نوازش میکنن. همه! من، مشتری‌ها، امین؛ همه.
من دورِ سر مشتری می‌چرخم. نگام به پستی و بلندیای موهاشه و در سکوت، توی یه دنیای دیگه سِیر میکنم. لبام بستس و درونم پر از هیاهو.
فکر میکردم فقط خودمم که درگیره یه همچین احساسی شدم ولی در اشتباه بودم. پشت به آینه‌ی اصلاح، درحالی که مشتریِ زیر اصلاح، توی مسیر نگام قرار داره، از پشت اون، از روی صندلی انتظار، صدای زمزمه‌های همراهیه یکی دیگه از مشتری‌ها رو شنیدم؛《دیییوااااانه مرا به دست کی سپردی...》خواستم قضاوتش کنم که آره چقد سبُک‌بازی درمیاره؛ داره ریز برای خودش میخونه؛ خودمو فراموش کرده بودم انگاری!
میوه گرون شده. فکر نکنم امسال برای شب یلدا کسی بتونه موز بخوره! انار و پرتقال هم دستِ کمی از اون ندارن. آناناس رو نگو... هع آناناس!
محدودیت ساعت تردد، دوباره اجرا شده؛ کاسب‌ها باید ساعت شیش تعطیل کنن. وسایل نقیله و کلا مردمم حق ندارن از هشت به بعد بیرون بیان. وزیر محترم بهداشت اینجوری دستور دادن که با این رعایت کردنا ایشالا بتونیم کرونا رو شکست بدیم.
آره، ما میتونیم. ما از پس انجام هرکاری برمیایم. فقط یه سوال! این محدویت‌ها و قرنطینه‌ها و... گرسنگی و نگاهِ منتظرِ بچه‌ی یه مردِ کارگر رو هم از بین می‌بره؟ اعتیاد چی؛ با قرنطینه قابل درمانه؟ حیوون کُشی و جنگل سوزی چی؟ ایشالا یه روشِ کارآمده دیگه! یعنی سراغ باقی مِتد‌ها رو نگیریم؟ طلاق چی؟ بیکاری و خودکشی و خودفروشی و تَکدی‌گری...
یلداتون خوش. حالا چه تو تنهایی چه با خانواده! چه مجرد چه متاهل! چه فقیر مثه من چه پولدار مثه اونا! چه اینجا چه اونور آب؛ هرجا! هرجا هستین مبارکتون باشه! ایشالا که یدونه‌ی انار هم از دستتون نیفته روی زمین!
خواهشم از خودم و اون خودِ درونتون اینه؛ اونجا که حالِ دلمون میزون بود، اونجا که کنار بخاری دستامون رو گرم میکنیم، از گوشه‌ی پرده، یه نگاهی هم به سوپورِ عزیزتر از جانمون بندازیم که توی این هوای سرد مجبوره دیرتر بره پیش خانوادش؛ با بوی گندِ زباله بچه‌اش رو بغل کنه؛ یَحتمل دستش هم خالیه؛ از اون مدلا نیست که با لگد در رو باز کنه! یه خداقوت یا یه هدیه‌ی کوچیک، میتونه حسه قشنگی رو توی دلش زنده کنه!
یه ظرف از میوه یا غذای گرممون رو هم برای اون رفیقای بی‌جا و مکانمون ببریم دَمدر. نگران نباشین؛ زیاد دور نیستن اَزمون!
راهِ دوری نمیره که پس‌مونده‌ی غذاهامون رو داخل باغچه یا جلوی در، کنار درخت یا جوب آب بذاریم برای حیوونا؛ توی این هوای سرد، پیدا کردنه یه تیکه خوردنی برای اون زبون بسته‌ها هم سخته!
بیایم همون‌قدری که زورمون میرسه مهربون باشیم و به باقیِ موجودات زنده هم توی زندگی کردن کمک کنیم.
چه خوبه اینجوری نه؟ این یلدا بهترین یلداتون باشه ایشالا! من بزرگترین یا شایدم تنها آرزوم، برای همتون خنده‌اس! برای رفیقای جنوبیم، رویایِ برف رو آرزو میکنم! برای شمالیا آفتاب! برای شرق و غرب هم مشترکاً یه نسیمِ گرمِ زمستونی!
شمام توی اون ثانیه‌های آخرِ آخرین شب از آذر، اونجا که دی برای ملاقات، خودشو آماده میکنه، اینجانب، رفیقتون رو فراموش نکنین که چشم انتظارتونم شدید!
مخلص. علی⚘
