خدا کی رفت؟
کجا رفت؟
چرا رفت؟
امیدی به برگشتش هست؟
تکلیفِ ما بیتقصیرها چیه بدونِ اون؟
اصلا اگه قرار بود بره چرا اومد؟
اگه رفتنی بود، چرا ما رو به این بازی دعوت کرد؟
یعنی ما فقط یه سرگرمی بودیم براش؟
یعنی الان جای دیگهای داره خدابازیِ تازهای رو شروع میکنه؟
سوال!
ما بدونِ اون میتونیم ادامه بدیم؟
یا باید دست-به-کارِ پیدا کردنه خدای جدیدی باشیم؟
ولی با ترسِ رفتنِ اینیکی چیکار کنیم...؟
چقدر سخت شد داستان!
خوشبحاله اونهایی که قبل از رفتنش، رفتن، نه!
چون این مسئلهای نیست که بشه با چهارتا فرمولِ مندرآوردی سر و تهش رو هم آورد.
پای چیزه دیگهای درمیونه!
از اونچیزها که دیدنی نیستن، حس کردنیاند!
حسکردنیها!
مشکلِ اصلیِ ما همین حسکردنیها هستن!
من یکی که گیج شدم شما رو نمیدونم!
خیلی خستهام
مسیر حرکتم رو به جلوست یا عقب
نمیدانم
تنها میدانم آنقدر خستهام که نای راه رفتن ندارم
زمینست که منت بر سرم گذارده و ورق میخورد
خودت میدونی ولی به نظر من با تصوراتت زندگی کن تا تن بدی به واقعیتی که هست
واقعیتی که آدمها به هر نیتی به خوردت میدن
انقدر به تصوراتت بها بده که جون بگیرن و تبدیل بشن به رویا
و انقدر به اینکارت ادامه بده که از زمین جدا بشی و بری قاطیِ رویاهات زندگی کنی
با این دنیای واقعیای که آدمها ساختن
باور کن یه دقیقه رویایی زندگی کردن، میارزه به سالهایی که تلف کردیم و قراره توی آینده هم ادامه پیدا کنه
اگه کسی هست که دارید با همدیگه این متن رو میخونید و قهقهاش اذیتت میکنه؛ بس که به چِرت بودنه این داستان باور داره
همین الان هندزفریت رو فرو کن داخل گوشهات و بزن بیرون
تنهاش بذار و چند دقیقه با خودت خلوت کن و برای امتحان هم که شده، چند دقیقه به حرفهام فکر کن
مشکل از همونجایی شروع شد که بحثه سند زدن به میون اومد
داستان از اونجا شروع شد که آدم فکر کرد مشکلش با مالکیت برروی هرچیزی که باهاش سر و کار داره برطرف میشه
مالکیته همهچی
از خونه و ماشین بگیر تا...
هرکی طولِ سندش بیشتر بود معتبرتر، باارزشتر
ارزشه آدمها با داراییهاشون سنجیده میشد
مشکل به همین یکجا ختم نشد
این سند زدن، به قلبِ آدمهای دیگه هم کِش پیدا کرد
اینکه اونی که حس میکنی مالِ توعه، باید تا ابد هم برای تو باقی بمونه
مثل یه جسمِ بیجونه دیگه، میتونی هر توقعی اَزش داشته باشی
خرابش کنی
لذتت رو در هر حد و اندازه اَزش ببری
و هروقت هم خواستی دور بندازیش
چون اون مالِ توعه و این حقه مُسّلمتِ که هر فعلی رو روش اجرا کنی
نمیدونم...
اینجوریاست دیگه
حرف زیاده در این زمینه و هرکی میتونه یه ادامهای بهش بده؛ با تجربهها و دیدهها و شنیدههای خودش
من الان همینقدر ذهنم جواب داد
کلیشهای!
شنیدی که میگن جوری زندگی کن که انگار روز آخر عمرته!
تابحال پیش اومده که اینجوری زندگی کنی؟
اصلا بهش فکر کردی؟
مشکلی که نداره یخورده با هم راحت باشیم!؟
اصلا تا بحال زندگی کردی؟
آهای با توعم!
بنویس دیگه!
بیخیاله حرفهای بقیه
بیخیاله معنای کلماتت
چینِشِ مرتبِ واژهها رو فراموش کن
بیخیاله نگارش
بیخیاله مخاطبهای خاصی که قراره نوشتههات رو بخونن
به پایانهای معنادار فکر نکن
فقط بنویس هرچقدر هم ت.خمی
هرچقدر هم خندهدار
درونت رو بنویس رفیق
بریز بیرون هرچی اونتو روی هم تلنبار شده قبل از اینکه بوی فِسادش از نگاهت بزنه بیرون
میخوای که بهترین اثر مالِ تو باشه؟
اشکال نداره
قدم اول رو بردار
تو بنویس
کلمات، خودشون میدونن باید کجا راهِ خودشون رو به اونبالاها باز کنن
بهشون اعتماد کن بد نمیبینی