یاسِ درختی، کنار تیر چراغ برق بود. از روی یک دیوار که با سیمانِ سفید پوشیده شده بود، از داخل باغچهی حیاطِ آنطرفِ دیوار که من صاحبخانهاش را نمیشناختم، قد کشیده و از آن بالا با عابرهای پیاده خوش و بش میکرد. مسیرِ کاریام طوری بود که به ناچار باید روزی یکبار از کنارش عبور میکردم. البته ناگفته نماند که مسیری موازی با آن، در سمت دیگر خیابان وجود داشت که از لحاظ کیفیت موزاییکهای کف و همچنین عرض، از این سمت بهتر بود اما نمیدانم چه میشد که هربار تا به خودم میآمدم، آن رفیقِ جان را روبرویم میدیدم. بویی دلنشین داشت که نگو و نپرس. یک حجمِ انبوه از سفیدی و طلایی که برگهای سبز در میان آنها گم شده بود. وسوسهکننده بود. دست خودم نبود که از کنار آن عبور کنم و به نشانهی احترام نَایستم و شامهام را پر بوی خوش گلهای یاس نکنم. آنقدر ماندنی و غلیظ بود که تا قدمهایی طولانیتر که از او دور میشدم نیز هنوز تاثیرش را در پَرههای بینیام احساس میکردم. گمانم خود نیز در این امر بیتاثیر نبودم؛ چطور؟ بعد از اینکه او را یک دل سیر میبوییدم، آنقدر ملایم نفس میکشیدم تا مبادا تاثیرش از بین برود. همین الان که بهش فکر میکنم، دلم برایش تنگ شده است. هنوز چشمانم را میبندم و او را تصور میکنم و انتظار دارم تا بویش را احساس کنم. هنوز هم که هنوز است، هرجای دیگر که بوی یک یاسِ درختی را احساس میکنم، او را به یاد میآورم. انگار که همگیشان نمایندهای از جانب او باشند. احساس میکنم که او نیز در این رابطهی دونفره گیرافتاده است. گمانم او نیز به من عادت کرده و هنوز هم که هنوز است، دست به هرکاری میزند تا من دوباره گذرم به آن آدرس بخورد و... از بین اینهمه عابر پیادهای که هرروز از کنارش عبور میکردند، چرا رابطهاش با من، جوری دیگر بود... نمیدانم. شاید او چیزی را در من دیده بود یا شاید من، او را یاد کسی میانداختم که برایش عزیز بود و یا شاید... نمیدانم اما هرچه هست، من هروقت آن بو را احساس میکنم، دوست دارم هرچه را که دارم بدهم تا شده چند ثانیه باز او را ملاقات کنم. گمانم این خاصیت رابطههای واقعیست که فاصله و زمان، تاثیری در کیفیت آن ندارند. چه خوبست یک چیزی را ( حال هرچیزی ) از جنسِ واقعیاش تجربه کنی حتی یک بستنی قیفی!