شما چطور می‌تونید عاشقانه گوش بدین وقتی عشقی تو زندگیتون نیست؟ باید یه چیزی، یه کسی باشه که با فکر کردن بهش، از ترانه لذت برد دیگه! مگه غیر از این میشه؟ پس وقتی ترانه گوش میدین به چی فکر می‌کنین؟ مگه میشه عاشق نبود و سوژه‌ای برای عاشقی کردن نداشت و از یه ترانه‌ی عاشقانه لذت برد؟
آهای آقای خواننده! راحت باش! کلماتِ قُلنبه سُلنبه رو، قُلنبه سُلنبه اَدا نکن! انقدر به اون حنجره‌ی نازنینت کِش و قوس نده! دنبالِ یه موزیک و میکس و تنظیمِ خاص نباش؛ ساده بخون. دلم برای یه ترانه‌ی فَهمیدنی تنگ شده!
یعنی در آن دنیایی که حَرفش را می‌زنند، برای مثال بهشت؛ آنجایی که از جسم خبری نیست، مردم چگونه با یکدیگر حرف می‌زنند؟ نه زبان است و نه دستی برای ایما و اشاره. آن‌طرف، تکلیف چیست!؟
باز شب است و باران و زمستان و بهمن و من حالم خوب است. کاش می‌شد آسمان همیشه انقدر سخاوتمند بود و باران همیشه می‌بارید! کاش می‌شد هرروز زمستان بود و سرما و هوای ابری!
آسمان، امشب ستاره ندارد اما من دلم روشنِ روشن است. بیرون سرد است اما دلم گرم. می‌دانی، حسابِ من با دنیا، جورِ دیگری‌ست؛ عکسِ هرچیزی که معمول است، برایم خواستنی‌تر است! بحثِ شنا کردن در خلافِ جهتِ آب نیست ها! نه. نگاهم با دلم به توافق رسیده‌اند که زیبایی را شکلی دیگر جستجو کنند!
اینها، تعریف‌های امروزِ اینجانب از زندگیست. از هرچه که شنیدید، مثال را حذف کنید و اصل را در نظر بگیرید. شکر! دردی را که چشیده‌ام، حَلالم؛ احساسِ شیرینی که میوه‌اش است، نوشجان آدم‌ها!
« نمی‌خوام در به در پیچ و خمِ این جاده شم... »
از پخش، این صدا درمیومد. پای حسن، حواسش پرت شد و عقربه‌ی کیلومتر‌شمار، از صد رد شد. عیسی از عقب مشغول همراهی بود؛ البته حسن هم تو همراهی کم نمی‌ذاشت و من یادم رفت که به حسن قول دادم برای سرعت، بهش تذکر بدم. هِه! خودمم درگیرِ یه لذتِ شخصی بودم؛ یه حواس‌پرتیِ جذاب؛ نوشتن!
+ مگه جز این که موزیک مثل یه ماشین می‌مونه که متنِ ترانه رو با خودش حمل می‌کنه و وظیفه‌اش، یعنی وظیفه‌ی هردوتاشون، بیانِ احساس هست؟
_ خب؟!
+ هیچی دیگه! الان کجایِ راهی؟!
آخ خ خ! به به به به!!! بِبیین! انعکاسِ تصویرِ ماشین‌ها رو کفِ خیابون ببین! آسمون چسبیده به زمین انگاری! بارون، آسفالت رو آینه کرده؛ ماشین‌ها دارن خودشون رو داخلش تماشا می‌کنن!
