بچه که بودیم
همه چی شبیه به "شدن" بود.
چه خوب بود وقتی بچه بودیم.
همه ی تصمیما
شبیه به رسیدن بود!
حتی اگه بجای بستنی وانیلی
جاش بهمون یخمک میدادن.
انگاری از همون اول یخمک می خواستیم!
چه خوب بودن اونروزا.
که تا چیزی باب میلمون نبود
می زدیم زیر گریه.
بعد جالبش اینجاس که کارمون هم راه میوفتاد!
هیچی هم تو دلمون نمی موند.
اگه از شیطنت جاییمون هم زخمی میشد
با یه بوسه مامانمون خوووبِ خوب میشد!
خیلللی باحاله نه!
بایه بوس فقط.
اونروزا رو
"الان"
دلم خواست!
..که حتی با صلیقه ی بابا مامانامون هم خوشتیپ ترین بچه کوچولوی تو دنیا بودیم!
?
هرجا که می رفتن دست مارم می گرفتنو
هلک و تلک دنبال خودشون می کشیدنو می بردن!
چقدر هم می چسیبدا!
هی بهونه ی اینو بگیر.
اونو بخواه. اینو بخر واسم!
هیییی....
بازم دلم خواست.
ایندفه بیشتر از قبل!
لپمونو می کشیدن هم حال میداد نه!
جاش که قرمز میشد. اخم می کردیم. بعد فرار میکردیم. خودمونو مینداختیم تو بغل مامانمون..
"ماااااامان این لپ منو.... "
بعد واسه آشتی دادنمون با اون آدم ظالم
با یه آبنبات چوبی سروتهشو هم میاوردن!
??
عجب روزگاری بود!
"کاش اونموقع آرزو نمی کردیم که زودتر بزرگ شیم... "
