با مونلایت° جارو کردن، حسِ قدم زدن توی شانزلیزه رو بهم داد... اصلا فکر نمیکردم توی اسفراینم و دارم مغازهی یکی دیگه رو... این حس کاملاً واقعی بود و خیلی قوی تونست هفتاد درصد احساسات منفیِ اولِ صبح من رو توی نطفه خفه کنه!
« خدایا شکرت که... » را سوار بر آهی غلیظ° از گلویش به بیرون سُر داد که شنید:
« + شکرت که چی...
_ نمیدونم... فقط میدونم این قانونِ بازیه... باید بگم.
بازیای که خودت توی انتخاب کردنش نقشی نداشتی...؟ »
با حرکتِ سر، یک « اومِ » بیصدا، تحویلش داد اما عجیب این بود که خندهای زیرپوستی ولی کاملا مطمئن، بر چهرهاش دست کشید!
بیست تا خشاب قرص رو کف دستم خالی کردم ( دستش را کاسه کرد و نشانم داد ) چشمام رو بستم و همه رو یهویی رفتم بالا. یه لیوان آب هم روش... هیچکی خونه نبود. رفتم ( گازِ ) تَکشعلهی مخصوص نشعه کردنِِ بابام رو برداشتم و کردم زیر پتو... شیرش رو تا ته باز کردم و دراز کشیدم...