
ما در تعریفها زندگی میکنیم!
ما، این موجوداتِ متمدن، عادت داریم به آنچه را که الگوهایمان خوب میدانند، جوابِ مثبت بدهیم!
ما یاد گرفتهایم که جنسِ مخالف، جان میدهد برای عشق بازی، برای دلتنگی، برای عاشقی... چون قبلترهایِ ما، اینها را تجربه کردهاند؛ نویسندهها آنها را جایی یادداشت نمودهاند، دست به دست چرخیده و درنهایت گوشهای منتظرِ ما، این تجربهها را گرفتهاند.
ما شنیدهایم که دوستداشتن زیباست.
ما شنیدهایم که انسانیت زیباست.
ما شنیدهایم که کودکآزاری زشت است!
ما قطعا از فقر بدمان میآید《چون شنیدهایم فقر که بیاید ایمان از پنجره درمیرود!》
اما چرا؟!
شاید چون انسانهایی بزرگ پیدا شدهاند که خوبها را در دستهای و بدها را هم در سمت دیگر، در لیستِ بَدان قرار دادهاند.
ما آنقدر در تعریفها غرق شدهایم که شاید همین خندههایمان هم به توصیهی برخی آشنایانمان است؛ وگرنه ما کجا و خندیدن کجا!
بعلاوهی هرچه گفته شد، شده است یک روز صبح چشمانت را که باز کردی، گمان کنی اولین انسانی هستی که بر زمین گام نهاده؛ خود باید همهچیز را برای نخستین بار تجربه کند؟ از ابتداییترینشان رفعِ احتیاجِ گرسنگی گرفته تا ..؟