
*باران جان*
تو خودت را ناراحت نکن!
بس که ندیده ایم َت
بلد نیستیم که چگونه احوالت را بپرسیم.
..می آییم و با چتر و کلاه و پلاستیک و.. باتو سلام می کنیم!
*تو گاهی می آیی*
و با نَمِ قطراتت
حس و حال آن بالاها را
برایمان تعریف می کنی!
اما گوشِ جان ما کجا
و تندیس بلورینِ اشک های آسمانی تو کجا!
*اما صادقانه می گویم*
من شخصا تو را حس می کنم.
آن هنگام که در تنهایی خویش
قلمم را بر می دارم
و هوای نوشتن به سرم میزند.
نمیدانم چرا خط های کاغذم
بوی نَم به خود می گیرند
رنگ پس می دهند کلماتم
*و ناگهان هوای چشمانم ابری می شود...*