دوسنداشتم بمیره ولی انقدر یه‌خط‌درمیون بهش آب دادم که دوام نیاورد و رفت. اون، از فراموشکاریِ من مرد؛ امید دارم که این ویژگی در من کمرنگ بشه. ارزشِ یه آدم به میزانِ فراموش نکردنه آب دادن به گلدونشِ.
جمله‌هایی هستند که با نقطه تمام می‌شوند درحالیکه منصفانه، حقشان علامت تعجب است.
بقیه دنبالِ ستاره‌هاشون تو آسمون می‌گردن؛ من اونها رو تو دفتر یادداشتم، کنارِ آرزوهام؛ وقتی دارم مینویسم‌شون!
سعی در رساندنِ دقیقِ منظورِت نباش. همیشه در نوشته‌هایت یک حفره باقی بگذار. به مخاطبانت اجازه‌ی فکر کردن را بده. اجازه‌ی پیگریِ از طرزِ فکرهایت را بِهِشان بده. این حقی‌ست که در قبالِ آنها بر گردنِ توست!
سگ‌ها گرسنه‌اند، مشکل از آنهایی که زباله‌هایشان را بدموقع بیرون می‌گذارند نیست.
سَرَم پایین بود. اتفاقی نگاهم به کفش‌هام افتاد. چقد کفش‌هام قشنگ بود. چه قشنگ راه می‌رفتم. چقد حالم خوب بود. چه قهوه‌ی خوبی خوردم من!
یکی از آرزوهام رو درِ گوشی بهت میگم. مثل یه راز پیش خودت نگه‌دار. یا عجالتاً به کسی بگو که اهلش باشه!
اینه: « یه طالقانی باشه و #دلخوشی و پاییز و لذتی که همش رو بِبَرم. »
قهوه‌ی بیرون-بَرم رو خوردم و لیوانش رو دور نَنداختم. نه به خاطر احترام به محیط زیست، سطل آشغال هم دوروبرم بود، از طرح روی لیوان خوشم اومد.
آخ! دیدی، باز فراموش کردم اَزش عکس بگیرم تا شمام بهم حق بدین که چرا انقدر با سلیقه راجبش نوشتم!
