لابلای غارغار کلاغها و جیک جیک گنجشکها، وقتی به دنبال اشعهی رنگینِ خورشید، از نوک شاخ و برگ سپیدار، به آسمان رسیدم، پِیِ آن گویِ رنگیِ بزرگ و یا پرواز دستهجمعی کفترها نَگَشتم؛ دنبال ردپای موشکی، چیزی گشتم که سمتمان میآید یا نه! ترسها و استرسها آنقدر بالا و به شدت متغیر هستند که بیمعطلی، به ترسهای قبل از این ماجراها، پوزخند میزنم: ترس از تنهایی، بلوغ معنوی، کار برروی ابعاد مختلف شخصیتی و... به دورانی از زندگی رسیدهام که گمان نمیکنم از دعاهایِ خیرِ قبل از بیرون زدن از خانهای که هرروز از مادرم میشنوم، کاری بربیاید بااینحال میگویم: گورِ پدرش هرچه شد؛ مادرم سرش سلامت باشد! خندهاش کوک و دستپختش به راه...
فرق زیادی است بین کسی که حواسش بهت نیست و کسی که تلاش میکند نشان دهد حواسش بهت نیست.
وقتی توی تلگرام پیام داده، یعنی انقدر براش مهم نیست که کِی جواب بگیره: « حالا هروقت آنلاین شد، هروقت دستش بند نبود، هروقت حوصله داشت، درکنار باقی کارهاش، یه نگاهی هم به درخواستی که من توی اینجا بهش دادم، بندازه و... » پس چرا الکی به خودم سخت بگیرم که خدایی نکرده معطل نشه! به کارهات برس بابا! شمارهات رو داره؛ عجله داشت، زنگ میزنه! اون کارِت داره، اون باید پیگیرت باشه، نه تو!