صبح، خودش بود که نردههای مغازه را از قابِ در، درآورد... میداند که بخیهها را تازه کشیدهایم و نقاهتِ یک عمل، آنهم مچ دست که با توجه، مراقبت از آن سخت است، اقلا یک ماه طول میکشد... میداند که شغلم آرایشگریست؛ آنهم آرایشگری که برای کسی دیگر کار میکند و نظافت و تمیزکاری نیز برعهدهاش است پس واقعا فشار رویم است اما... اینروزها ترجیح میدهد که سهم منصفانهی خودش را، بدون کم و کسر انجام بدهد: غذا را درست کند ( گاهی هم که حال و حوصلهی این کارها را ندارد، هیچ... ) و بعد، اگر ظرفها کپک هم زدند، زدند. تازه، من که جای خود دارم، با مادرم که آنقدر باهم رفیق گرمابه و گلستان هماند و دیگر کَمری برای این کارها ندارد نیز، بهتر از من نیست... نمیدانم... گمانم باید پذیرفت که شرایط فعلا همین است تا...