گفت: « ما خیلی شبیه همیم نه؟ نقطهمشترکهای زیادی باهم داریم. خیلی کم هستن که انقدر مثل ما شبیه به هم بوده باشن! » اینها را با ذوق و شوق خاصی تعریف میکرد و از علتهایی که او را به این نتیجه رسانده بود، به قدم زدنهای طولانی زیر برف اشاره کرد.
گفتم: « آدمای زیادی هستن ( بودن ) وای بیشترشون فقط توی یه سری جاهای خاص باهام شبیه بودن ولی تو... اوم... بیشتر از اونا شبیهمی. اقلا شصت هفتاد درصد! » دیدم که جلوی ذوقش چهار پنج تا صفر نشست. برقِ چشمانش در زیر دانههای ریزِ برف، پُر واضح بود.
میخواستم بگویم که احتمالا تو هم در این برهه از زندگیِ هفده هجده سالهات، شبیهمی و شاید در بیست سالگی، طورِ دیگری، شبیه به کسی دیگر باشی اما نگفتم. دلیلش را هم درست خاطرم نیست ولی این را بعد از چند لحظه سکوت، با مقدمهای که چند ثانیه خنده، در شروعش داشت، گفتم: « ولی نگرانتم. یعنی اینکه شبیهمی...
نگرانت میکنه ها؟!
آره!
یعنی قراره دهنم سرویس شه ها؟ » همچنان که در لبخند، استمرار داشتم، گفتم: « روزگار عجیب و غریبی، منتظرته! » باز ذوق کرد و همین، باعث شد که بیشتر بر نگرانی و سکوتم، پافشاری کنم.