صحبتِ گذشته و آینده نیست؛ انتخاب؛ از انتخاب حرف میزنم! دیدگاه اینروزام، به این سمت کشیده شده: من میتونم انتخاب کنم! قبلا با این عقیده، غریبه بودم. امشب، یه دشت، پر از نورهای رنگی دیدم: بنفش، طلایی، نارنجی، سفید، سرخ، سبز و... همش زیبایی. نمیتونم بگم این تصویری از آیندهام بود، چیزی که میشد بهش برسم یا چی... اما نگران نبودم. چون در عین حالی که غرق توی نورها بودم، ترس، شک، غرور، ناراحتی، نگرانی و... رو واضح احساس میکردم. زمینِ اون سرزمین رو واضح احساس کردم. جایی که شاید میتونست اسمش بهشت باشه، من، تاریکی رو هم دیدم اما جالبه! من نترسیدم. من بین دو دنیا قدم میزدم و با خودم بود که به کدوم سمت کشیده بشم. رهاتر از قاصدکی که به یه نسیم بندِ تا به مقصدی که نسیم میخواد سفر کنه. یادمه قبل از این سفرِ خیلی خیلی خیلی واقعی و خیلی خیلی خیلی کوتاه، خواستم که سفر کنم. من شهوتم رو دیدم؛ التماسهایی که به واسطهی ارضای این نیاز، لطمهای شدن به حریرِ بیرنگِ درونم. من ترس رو دیدم. شک رو دیدم؛ درست قبل از سفر و با این حال، خواستم. ازش خواستم که من رو به این سفر، پیش خودش ببره و اون برد. بهم یاد داد که درهای سفر، همیشه بازه فقط کافیه بخوای. اون، مجازاتی برای تیرگیهای من در نظر نمیگیره. اونی که به وضوح بهم ثابت کرد، توی بازیای که هیچ انتخابی توی دعوت بهش نداشتم، مجازاتی در کار نیست. فقط انتخاب میکنی که از کدوم راه به بازی ادامه بدی! همین. در هر حال، طبق چیزی که فیزیک میگه، هر عملی، عکسالعملی داره. نمیشه تیرگی انتخاب کرد و شب، بعد از بستنِ چشمها، روشنترین رنگها رو با بالاترین وضوح و در طولانیترین مدت زمان خواست. البته که خیلی ها با خیلی ابراز، دنیاهایی رو ساختن که خیلی زیباست اما متأسفانه باب میل من نیستن چون محدودن؛ محدود به مادیات؛ که اگر نباشه، سفری هم نیست در نتیجه دنیایی هم نیست. من زیاد میخوام. من کارهایی که به خاطرش سمت این دیدگاه رسیدم رو دوست دارم و میخوام تمرین کنم تا هرروزی که آینه، من رو به من نشون داد، عمیقتر، واضحتر سفر کنم. تنها هدف من سفرِ؛ باقی، وسیلهای برای این سفر؛ حتی شک!