« بعضی وقتا، همینجوری گره روی گره میخوره. امروز از اون روزها بود. یه جایی، بعد از گرهِ نمیدونم چندم، یه گوشه، خودم رو گیرآوردم و ابرو نازک کردم و ( از خودم ) پرسیدم: « چِتِه؟ همینجوری میخوای تا آخر بری و به این فحش بدی، گوشی رو روی اونیکی قطع کنی، به وسایل کارت خسارت بزنی و... آخرش چی؟ » ولی جوابی نداشتم. وارد اتاق استراحت شدم. کفشهام رو کَندم و روی تختِ خشک دراز کشیدم و چشمام رو بستم. نمیدونم چقدر رد شد، به خودم اومدم، دیدم، هوا تاریک شده. از این شونه، به اون شونه شدم. چشمام هنوز تار میدید همهجا رو. دست تو جیبم کردم و یه مینیکَندی از درز لباس کارم پیدا کردم و انداختم بالا. هنوز صدای کارگرها میومد. ساعتِ گوشی، یک ساعت و خردهای از باقیماندهی ساعت کاریم رو نشونم داد. مُکی به مینیکنَدی زدم و اِل نشستم. نگاهم به زانوهام بود که درِ اتاقم، با صدایِ قِرِچ قُروچ باز شد. نگهبان شیفت بعدی بود. بیخوابی به سرش زده بود و زودتر اومده بود تا شیفت رو تحویل بگیره. »