گربه‌ی سیاه با آن چشمانِ وَق‌زده‌اش، کمین‌زده شبیه به یک شکارچی زخمی، شخصیتی بود که ازش برای روبرویی با ادامه‌ی واقعیتی که در ادامه داشتم، کمک گرفتم. از ترس‌های من، چند آب، زیباتر بود! با این وجود که همه از گربه‌ی سیاه، بد° تعبیر کرده‌اند! همه، دوری از آن را پیشنهاد می‌کنند و من، از چشم در چشم شدن در آن چشمانی که به سیاه چاله می‌ماند، لذت می‌بردم؛ ظاهراً می‌خواستم زمان را دور بزنم.
گوشه‌ای از پیاده‌رو، در ساعت حوالی دو بعد از نیمه شب، تو هم ازم نترسید و ماند. انگار که او هم نیاز داشت برای روبرو شدن با واقعیت زندگی‌اش، با موجود ناشناخته‌ای مانند من، چشم در چشم شود!
خنده‌دار باشد یا نباشد، من ازش کمک خواستم؛ گویا که او در آن لحظه، نقش نیروی برترم را بازی می‌کرد، شاید همانطور که من برای تو... و جالب اینکه درخواستم جواب داد و به سلامتی و حال خوب، از آن قراری که داشتم برگشتم سمت خانه و در راه مدام دنبالش می‌گشتم اما جایش خالی بود و نشد ازش تشکر کنم. این شد که به احترامش، آمدم و در اینجا چند خطی نوشتم. امید که به دستش برسد!
