علاقهی من به حشرات، برمیگرده به خیلی وقت پیش ها. اون موقع که خیلی بچه بودم و اگه الانم دارم ازش حرف میزنم، درواقع چیزیه که مامانم برام تعریف کرده و منم به عنوان یه مدال افتخار، وقتی تو یه جمع خانوادگی قرار میگیریم، سرم رو میارم بالا و میگم آآآره! اینی که اینها میگن، منم ها! ببینین من چقدر بانمک بودم و خلاصه لذت میبرم از اینکه اسباب خندهی دوروبریام رو برای چند دقیقه فراهم کنم!
حالا داستان چیه! تقریبا همهی اعضای خانوادهی ما، دماغهای نسبتاً عملی و خوشفرمی دارن به جز من که... نگم براتون، باید ببینیدش تا به اصل موضوع پی ببرید!
یه اخلاقِ تقریبا چِندشی که یه چند وقتی هست کنار گذاشتمش، اینه که دست تو دماغ کارِ ال...اغ! آره! مامانم هروقت میدید اگه نزدیکم بود که بشمار سه، یه پشت دستی مهمونم میکرد. اگرم دور بود و به ابزاری دسترسی نداشت... لابد فکر میکنید دمپایی پرت میکرد! بنده خدا نشونه گیریش زیاد تعریفی نبود، بدو بیراه میگفت و بیشتر از ابزارِ زبونش استفاده میکرد و همیشه دست میذاشت رو همون خاطرهی کوتاهِ معروفِ قدیمی و اصلا هم رعایتِ دوروبر رو نمیکرد که مثلا مادر من، من ناسلامتی مردی شدم برای خودم، یکم رعایت کن و... فلان! اصلا گوشش بدهکاره این داستانها نبود. اولا که میگفت حقته! تا تو باشی که دیگه دست تو دماغت نکنی! دوماً که مگه چی گفتم مادر! بَده دورهم یکم بخندیم حالمون عوض بشه! حالا خاطره چی میگفت!
اینو میگفت: « از اونجایی که ما یعنی من و داداشام به فاصلهی سنیِ کوتاه به دنیا اومده بودیم، بزرگ کردنمون کارِ همچین آسونی نبوده. تصور کنید دیگه، چهارتا پسرِ دور از جون شما تُ..خ..س. خلاصه. دو تا داداش بزرگم، کوچه مشغول آتیش سوزوندن بودن، من و داداش کوچیکه، تو حیاط جلوی چشمِ مامان که دور از جون اتفاقی برامون نیفته. گویا روزی از روزهای نمیدونم چه فصلی که احیانا هوا هم خیلی خوب بوده، مامانم درحالیکه داداش کوچیکم رو تو بغل گرفته بوده و با مامان بزرگم مشغول سبزی پاک کردن بودن، ناخواسته با صدای جیغ مامان بزرگم، مامانم به خودش میاد و میبینیه که بنده خدا تو یه حالتی بین خنده و گریه، کنترل خودشو از دست داده و داره به من اشاره میکنه. مامانم اول متوجه داستان نمیشه. از یه طرف خوشحالم بوده. بهرحال دیده من سرم تو کار خودمه و برای چند دقیقه هم که شده آتیش نمیسوزونم. همین عامل، باعث حواسپرتیش نسبت به من هم بوده که وقتی به سمت من که تقریبا پشتم به اونها بوده میدوعه، میبینه که این مورچههای زبون بسته رو دونه دونه میگیرم و فرو میکنم تو دماغم! جوری که مامانم تعریف میکنه ( من که چیزی یادم نیست! ) میگه انقد مورچه اون تو چِپونده بودی که اگه چند دقیقه دیرتر رسیده بودیم، خودت رو خفه میکردی! بندگانِ خدا، با چه زحمتی، یکی دست و پای من رو نگه داشته، اون یکی هم به زور مورچهها رو میکشیده بیرون! گویا اینجانب مخالفتِ شدیدی با این امر داشتم! و انگار این صحنه رو چندبار دیگه با زنبور عسل هم تکرار میکنم و... بله. خلاصه که انگاری این عادته دست تو دماغ کردن، انگار ریشه تو همون دوران داره! ظاهراً، ناخودآگاهم داره دنبالِ حشراتِ مورد علاقهاش میگرده ولی هربار شکست میخوره. الانم که میگم، چند وقتی هست بیخیالِ این پیگیری شدم. گمونم بلاخره با خودم به تفاهم رسیدم که اون تو، به غیر از یه سری آت و آشغال، خبرِ دیگهای نیست!
شما چطور؟ تابحال دنبال دلیلِ دست تو دماغ کردناتون گشتید؟»