مزرعهی موهای دستم، زیر اشعههای زرد خورشید، در بیست سانتیمتر، قابی که از شیشهی عقبِ ماشین، برایم باز شده، همان مزرعهایست که اگر یک روز، مودَم، مود بود، دلم میخواست درش قدم بزنم.
گاهی تنهاییام را ارزان فروختهام... به بودن با کسی، تنها [ برای بودن با کسی. ]
مرزی دیدم بین « اصرار و وِلِش کُن » و نیرویی به نام « انتخاب » و گزینهای که « فقط برای همین موقعیت، آن هم در حد توان » نام داشت. و من در آنجا داشتم « تجربه میکردم » مزههای جدیدی را که همین نزدیکی، در کنار گوشم بودند و تنها زورم نمیرسید که قدری دستم را دراز کنم و بِکِشمشان جلو و...
من امروز به رامین گفتم: « فقط اومدم بیست دقیقه کنارت بشینم و برم. فقط به عشق خودت! » و این حقیقت داشت و خانوم دکتری که از قبل، مشتریاش بود هم شاهد ماجرا بود.