
گاهی با یک شات قهوه، گزینهی روشنبینیات فعال میشود و تصاویری که از مقابل چشمانت عبور میکنند، به این ترتیب هستند: « فدای سرت محمدِ عزیزم، اگه دیشب قرار بود همدیگر رو ببینیم اما تو به هر دلیلی گوشیت رو از دسترس خارج کردی! حتما باید میرفتی، حتما کسی جایی منتظرت بوده: یکی مثل خودِ ناراحتت؛ شاید من باید سراغ یکی دیگه رو میگرفتم؛ آخه تو که متخصص پوست و مو نیستی...! » یا خوشحال باشم از دیدن رشد کردن دوستی که در مسیر است و دوست دارد با هیجان از پیشرفتش برای تو صحبت کند: « صبحها ساعت هشت و نیم در مغازهام تا ساعت یک و نیم عصر. بعد میرم باشگاه و تا برگردم، میشه ساعت چهار و بعد یه دوش و... البته فردا قراره با مهدی ( صاحبکارش ) بریم صبحانه بیرون، برای همون یخورده دیر میرسم... » یا چند لحظهای نگاهت را از هرچه مربوط به شلوغیهای مختص به این ساعت از شب است، بِشویی و پشت به جایی که چند دقیقهی پیش قهوهات را در آنجا سِرو کردهای، در نمای روبرو، همکارت را در مغازهی چَنددرچَندش ببینی که به احتساب امشب، شانزده سال و چند شب است که دارد روزیِ خانوادهاش را از همانجا تحویل میگیرد و دلت قرص شود که برای تو نیز میشود... قدم بزنی و اتمهای کربن و باقی ساختمان قهوه را درحال حل شدن در خونت احساس کنی و بالا و پایین پریدنهای دختربچهی پنج، شش ساله را ببینی که مابین پدر و مادرش دارد رویا را به واقعیت گره میزند؛ بی آنکه من، خودش، پدر و مادرش و هرکس دیگری که در آن صحنه بود، این را بفهمیم زیرا همگیمان غرق در خوشحالی هستیم... بوی رُبِ تازه را که رایحهاش عجیب همهجا را پر کرده را که دیگر نگویم! قدم بزنی و همینطور که واقعیتهای سیام مرداد دارند از مقابل نگاهت عبور میکنند و تو جوری که دلت میخواهد به آن نگاه کنی؛ تویی که همین چند روز پیش، ایستگاه سی و یک سالگی را به مقصد سی و دو ترک کردهای و تفاوت واقعیت و توهم را خوب از یکدیگر تشخیص میدهی چراکه هردو دنیا را زندگی کردهای! تو دوست داری حال بدت را ببینی تا اینکه تظاهر به خوشحالی کنی! مدتی هست که دستِ بازی با کلمات برایت رو شده است. تو دوست داری سرت در میان ابرها، بنای رویاهایش را بسازد درحالی که کفشهایت گِلی میشوند. تو دلت میخواهد الگوریتم سادهی زمین را رعایت کنی: « هر عملی، عکسالعملی و... » از آن بگذری زیرا تو مردِ پولداری را دیدهای که دارد از پشت شیشهی سکوریت یک بستنیفروشی، به ناراحتیِ دختر و پسر بیست و یکی، دو سالهی حاضر در آنجا حسودی میکند: آنها دارند یک ظرف فالودهبستنی را دونفره میخورند! تو در این بین، شاهد علامت سوالی که در فضای بین این دو اتفاق، معلق است هستی؛ تویی که قهوه بدجور روی افکار و احساساتت تاثیر گذاشته است؛ اینبار بیشتر از همیشه: متفاوتتر از دیروز!