
گاهی اوقات نصیحتهایی را از دهان کسانی میشنوی که در برخورد اول، مستقیم غرورت را نشانه میروند. دوست داری کارَت را زمین بگذاری و دودَستی گلویش را فشار دهی تا به رُخت نکشد که بیشتر از تو میفهمد!
خونَت به جوش میآید! رعشه به بند بندِ انگشتانت نفوذ کرده و جانِ ستونِ فقراتت را میگیرد و دلت میخواهد کُنجی پیدا کنی و بنشینی! چشمانت را پشتِ دستهایت که سایبانِ صورتت کردهای، پنهان کنی و در بین هیاهوی مغزت، سکوت کنی! اما نمیشود که نمیشود زیرا کسی از راه رسیده که بیشتر از تو میفهمد؛ کسی که انتظارش را نداشتهای!
( اما ) ایستادهای و او تو را در دنیایی که در آن آوارهای میبیند و شاید این فکر از سرش بگذرد که ای کاش این حرف از دهانش بیرون نمیآمد! کاش خالصانهترین منظورِ دلش را با چینِش ضعیف کلمات، بر سَرِ دلت آوار نمیکرد! کاش تو را با آن حالِ بدِ قبل از این حالِ بدی که او با حرفهایش به تو تزریق کرد، تنها میگذاشت و آنقدر به تماشا مینشست تا خودت با روش خودت آرام بگیری اما او که نیتش بد نبود؛ آخر، او کسی است که ازش انتظار چنین حرفهایی نمیرود؛ او کودکی پانزده، شانزدهساله است که هربار به تو سر میزند، از امتحانی که خراب کرده، با غصه صحبت میکند پس همین، طنابی میشود که تو را از آن آشفتهبازار بیرون میکشد و باعث میشود در آینه، به او که زیر حجمِ غمی که زیر پوششی از لبخندی ساختگی پنهان کرده ( که بوی ندامت میدهد ) لبخند بزنی و قیچی را با ملاحظهای دوستانهتر از یک دوستِ معمولی در موهایش فرو کنی!
بعد از چند لحظه، او متوجه میشود که تو را نمیشناسد! دستانت دیگر نمیلرزند. نگاهت، بین تصویرِ موهای او و آینه، دو-دو نمیکند. نفسهایت که رایحهی خشمی تعریف-نشده داشتند، اکنون حتی احساس نمیشوند! او قبل از تو متوجه میشود و تو، نه و این دلیل روشنی دارد زیرا که تو در آن لحظه، در آن دنیا غرقی و او تنها یک شاهد است؛ غرق در کَرانهای غریب، به رنگِ لاجورد که از خصوصیاتش، الهاماتی نامتعارف با نیروی ذهنی معمولیست! آری! تو در آن لحظهی بخصوص، دچار یک حالتِ دلخواه شدهای که از وقتی به خاطر داری، آرزویش را داشتی و او تحت تأثیرِ تو، گیج و گنگ، تنها منتظر است اصلاحش تمام شود و برود زیرا که تابحال با یک چنین تجربههایی از نزدیک مواجه نشده!
او، نَدانسته، دَری را به روی تو باز کرده؛ شبیه به یک حاملِ از همهجابیخبر، پیام را به تو رسانیده؛ در زمانیکه زمانش بوده! آنجا تو قلباً ایمان میآوری که مهم نیست چه کسی، چیزی را میگوید، مهم چیزیست که میگوید و تو خوشحالی که تن به سکوتی ناخواسته دادی تا تاثیرِ دنیایی تعریفنشده، در تو نفوذ کند! تو خوشحال میشوی و در همین کِشوقوس، تصمیم گرفتهای که هزینهی آن اصلاح را مهمانش کنی!