هیچی دیگه شوخی شوخی دارم کچل میشم! تو بگو یک درصد باور کردم! مگه شوخیه؟ نزدیک به دو سال، دندون روی جیگر گذاشتن و رسیدن به اون چیزی که می‌خوای و بعد یهو به خودت بیای و... با همه‌ی این‌ها می‌دونی کجاش بیشتر از بقیه سخت بود؟ اونجا که پارسال رو یادم اومد؛تقریباً برج هشتِ سال هزار و چهارصد، توی مغازه قبلی کار می‌کردم و با خودم عهد بستم، البته نه، به خودم دلداری دادم که وقتی موهام رو بستم آرایشگاه می‌زنم! بعد از اون، هربار جلوی آینه وایمیستادم، اون روزی رو تصور می‌کردم که موهام رو بستم و مستقل، دارم اصلاح می‌زنم؛نیازی به اوستاکار برای تایید کارم ندارم!
این بار خیلی به موهام رسیدم! نه اتوی مو، نه سشوار، نه رنگ مو، هیچی استفاده نکردم. چیزهایی که معمولاً کسی اونها رو رعایت نمی‌کنه! این‌ها همه مربوط به تلاش قبلیم برای بستن موهام هستن! عکسی که روی پروفایلمِ، مربوط به اون دوران هست! خندم میگیره! موهام رو با کش ماست یا جوراب زنانه می‌بستم! تقریبا هیچ کاری برای سلامت موهام انجام نمی‌دادم: مثل چرب کردن، شستن مرتب، اون هم با صابون گیاهی، شُل بستن موها... حتی استفاده از بُرس پلاستیکی برای جلوگیری از موخوره! چه تجربه‌هایی که از دوروبری‌هام که موهاشون بلند بود نمی‌گرفتم: دست لای موهات نکن؛ بعد از حموم، برای خشک شدن موها، نرم ماساژشون بده و...
یادم میاد سری پیش رو، وقتی که داشتم موهام رو می‌زدم، دیدم که کم‌پشت شدن ولی حداقل انقدر حساسیت به خرج نمی‌دادم، انقدر خودم رو اذیت نمی‌کردم! همینِش اذیتم می‌کنه! این چند روزه، خودم رو تصور میکنم که موهام رو کوتاهِ کوتاه کردم؛ کوتاهترین مدل مویی که می‌شناسم: کِراپ! حتی به این فکر افتادم که بنا به پیشنهاد یکی از همکارها، موهام رو بفروشم! دستم هم که یه‌خورده خالیه و... ولی آسون نیست! هرچی سعی میکنم که روشن‌فکرانه به ماجرا نگاه کنم، شدنی نیست! من خاطره‌ها با این موها دارم: دوسال زندگی کردن باهاشون، توی سخت‌ترین شرایط و گاهی هم خوشحالی‌ها! گاهی فکر میکنم این مدل مو و مکملش، تیپم، شخصیت من رو ساختن؛ بعضی وقتها هم عکسش، فکر میکنم که شخصیتم من رو به سمت این مدل مو راهنمایی کرده! هی... چقدر که برای جلب توجه، مدل‌های خاص می‌بستم و تیپ‌های خاص می‌زدم تا بلکه مورد پسند کسی بشه و... نشد! خنده‌دار باشه یا نه، همین الان هم که اگه یه درصد به کوتاهی فکر کنم، برای همون نیتِ؛ البته شاید هم نباشه شاید دارم تمرین میکنم که بزرگ فکر کنم... اینکه به کسی یا چیزی وابسته نشم! اینکه حالِ خوبم، به همچین چیزایی مربوط نباشه... نمی‌دونم!
هرچی هست، این روزها، همه‌ی فکر و ذکرم ریشه‌یابی علت این قضیه هست؛ اینکه اگه هم بنا به هر دلیلی خواستم کوتاه کنم، لااقل بفهمم علتش چی بوده. چمیدونی، شاید باز کمر به بلند کردنشون بستم!
