من چیزِ دیگه‌ای از اون خواستم و اون، یه سفارشِ کیم‌بستنی از طرف خانوادم، گذاشت کف دستم! خسته بودم و مغزم از این فرصت استفاده کرده و از هر طرف بهم فشار می‌آورد: « دیدی امروزم نشد؟ کارت بابات که دستته، تا میتونی بری خودتم پول بکش... شام... اَه... بیخیال، چایی‌شیرین و نون و پنیر می‌خورم... لعنت به هرچی مشتری زبون‌نفهم، انقد زِر زد آخرشم پول رو نزد. کارت به کارت می‌کنم؛ گوه میخوری کارت به کارت می‌کنی! حالا من باید دنبالت راه بیفتم که کی دوقرون رو بزنی... » پر بودم از داد ولی بعدش چی؛ بعد از داد، اوکی می‌شد همه‌چی؟ کِی...
