همگیشان باور کرده بودند که آنجا، چیزِ بهدردبخوری برایشان وجود دارد: همان جعبهی فلزیِ چرخدار با طرح مثلث برروی آن؛ که مرد° نامش را بلد بود. سه کیسه که هرکدام به راحتی میتوانستند یک مردِ بالغ را در خود جای دهند، تا نصفه، پر از چیز بودند. مرد، با مهارت خاصی، درهای آنها را به هم دوخته بود؛ طوری که اگر از سرِ آزادِ نخ میکشیدی، هرسه باهم بسته میشدند. برای شرایط اضطراری که اگر بادی، هُلی، لگدی، چیزی، باعث بهم خوردن تعادل آنها میشد.
بستنیفروش درحال طی کشیدن بود؛ درحالیکه که یک مرد که بهش میخورد چهل و هفت، هشت را داشته باشد، جلوی در، حاشیهی خیابان ایستاده بود و داشت از خلوتیِ خیابان سواستفاده میکرد و بستنیقیفی لیس میزد.
روبهروی بستنیفروشی، یک مقدار آنطرفتر، گلفروشیِ « ژینا » قرار داشت که گلدانهایش را تا حاشیهی خیابان چیده بود؛ طوریکه با یک تلنگر کوچکِ نسیم، در جوی آبِ همیشهپُرِ خیابان امام، شنا میکردند.
یکی، جلوی در ورودی داروخانهی شبانهروزی، سمت راست گلفروشی، مشغول شمردن پولهایش بود. عصبی به نظر میآمد. در همین حین، کارت عابربانکش، شیطنت کرد و از جیب عقب شلوارش سُر خورد و نقشِ زمین شد؛ زنِ بلوزشلواری° این را متوجه نشد؛ پولهایش را برای بارِ چندم شمرد و درحالیکه به سختی تعادلش را حفظ میکرد، قدم برروی اولین پله گذاشت.
خندهام به آن شیدایی آمد که کاپشنش را برروی دوشَش انداخته بود؛ یک نخ سیگار کُنجِ لَبش، خاموش° آویزان مانده بود؛ با کفشهایش که پاشنهخوابیده بودند، برروی سنگفرشها خدشه میانداخت. یک ضامندارِ دَه سانتی، تا قبول شدن نقشِ « سید » در فیلم گوزنها، فاصله داشت.
یک شغال و یک سگِ لِهیده، شانهبهشانهی یکدیگر مشغول صرف شام در میهمانیِ پلاستیکهای زبالهی جلوی فستفودِ « داییامیر » بودند؛ سهنفر با فاصلهی کمتر از سهمتر، آنطرف شیشههای سکوریتی، داشتند برروی ساندویچهایشان سسِ سفید و قرمز میمالیدند. من عادت دارم که قبل از هر وعدهی غذایی، حتما باید یک نخ سیگار بکشم؛ از طرفی، هیچوقت با ( ساندویچ ) همبرگر میانهی خوبی نداشتم، برای همین هم باید چند دقیقهای را ( تا حاضر شدنش ) وقتکُشی میکردم؛ چه چیزی از سیگارِ ساعت دوازده شب به بعد، برای این منظور° خوشتر! همهی گوسفندانم را نیز شمردهام؛ وقتش است... کاش کوکاکولای تَگَری داشته باشد!